Подкаст ZŁO: Zbrodnia Łowca Ofiara – Marta Kiermasz

00:01 Anna Ponty miała 83 lata. 00:03 Była drobna, mierzyła zaledwie 153 centymetry wzrostu i ważyła 50 kilogramów. 00:16 Miała problemy z poruszaniem się, dlatego podpierała się laską. Mieszkała samotnie, zajmowała dwupokojowy lokal w dziewiątej dzielnicy Paryża. 5 października 1984 roku wybrała się na targ. 00:34 Było około południa, gdy zamknęła za sobą drzwi. I był to ostatni raz, gdy kobieta widziana była żywa. Tego samego dnia w mieszkaniu Anny odnaleziono jej skatowane ciało. Wciąż miała na sobie buty, których po powrocie z targu nie zdążyła nawet zdjąć. Przy wejściu do mieszkania leżała torba z zakupami, nadal wypełniona była produktami z targu. 01:03 Policjanci, którzy przyjechali na miejsce zbrodni, natychmiast zrozumieli, że napastnik zaatakował seniorkę, gdy ta wchodziła do swojego domu. Upuściła zakupy, a następnie została siłą wciągnięta do środka. Morderca zakneblował ją, a także skrępował, związując nadgarstki oraz kostki szalem. Na twarzy kobiety widoczne były ślady pobicia. W przedpokoju odnaleziono jeden z jej kolczyków, który być może został wyrwany w trakcie szarpaniny. 01:41 Mieszkanie zostało całkowicie splądrowane. We wszystkich pomieszczeniach panował ogromny chaos. Szafki zostały opróżnione. Nie można było nawet dostrzec podłogi, cała była pokryta wyrzuconymi z mebli przedmiotami. 02:00 Na lustrze odnaleziono za to cenny dowód – odcisk palca. Na tym etapie nie przeniósł odpowiedzi na pytanie, kto zabił Annę, bo okazało się, że nie widniał w żadnej bazie danych. 02:17 Został jednak zabezpieczony, by móc w przyszłości porównać go z ewentualnym podejrzanym. Śledczy szybko doszli do wniosku, że motywem zbrodni był robunek. Wkrótce jednak przekonali się, że nie było to pojedyncze zabójstwo, a początek krwawej i wstrząsającej serii. Cztery dni po tym, jak odnaleziono zwłoki Anny Ponty, w 18. dzielnicy Paryża wezwano służby do pożaru w jednym z mieszkań. 02:49 Wśród zgliszczy odnaleziono ciało kolejnej, starszej kobiety. Była to 89-letnia Suzanne Foucault. Jej dłonie i stopy były skrępowane sznurem od zasłony, głowę owinięto plastikową torbą. kobieta została uduszona. Śledczy podejrzewali, że pożar miał ukryć zwłoki i zatuszować ślady zbrodni. Liczba martwych seniorek, które znajdowano w Paryżu, rosła właściwie z dnia na dzień. 03:23 Od 3 do 9 listopada natknięto się na cztery kolejne ciała. Ofiary miały od 71 do 84 lat. 03:35 Wszystkie kobiety odnaleziono w ich własnych domach i wszystkie znajdowały się w 18. dzielnicy. Jak wykazali biegli, ofiary przed śmiercią były katowane. Miały ślady po przypalaniu papierosami, połamane żebra, szczęki i nosy. 03:54 Później sprawca je dusił, a następnie plądrował mieszkania. 03:59 Morderca skupiał się przede wszystkim na gotówce, ale kwoty, które udawało mu się znaleźć, nie były duże. Wynosiły od 200 do 3000 franków. Według śledczych zabójca torturował ofiary, by te wyznały, gdzie ukrywają kosztowności. 04:20 Jedną z kobiet uderzał butelką wina w głowę. Robił to tak długo i z taką siłą, że roztrzaskał jej czaszkę. Patrząc na skalę zbrodni, zadawane obrażenia, a także sposób działania, policjanci uznali, że sprawców najpewniej jest co najmniej dwóch. 04:41 Wybierali starsze i samotne kobiety, które wracały do domu, na przykład z poczty, zakupów czy z banku. Napastnicy śledzili je aż do domów, a następnie wchodzili za nimi do budynków, a potem wpychali do mieszkań, gdy drzwi były już otwarte. Najpewniej ofiary miały od razu zakrywane usta, by nie mogły krzyczeć. 05:07 Wszystko odbywało się niezwykle szybko, dlatego też nie było śladów włamania, a sąsiedzi niczego nie widzieli ani nie słyszeli. O zabójstwach w Paryżu zaczęły coraz głośniej informować media, a w samym mieście rosła panika, zwłaszcza wśród starszych, samotnych kobiet. Mieszkańcy przekazywali sobie szczegóły zbrodni, nierzadko dokładając własne elementy do tych historii. 05:38 Pojawiły się opowieści o brutalnych zabójcach, którzy rozbijają czaszki, odcinają palce i łamią żebra. A śledcze stali w miejscu. Udało im się jedynie potwierdzić, że morderców było dwóch, bo w mieszkaniach odnaleziono odciski należące do dwóch różnych osób. Ale na tym koniec. Więcej dowodów, nawet tych poszlakowych, nie było. 06:08 Władze Paryża uruchomiły specjalną, bezpłatną usługę, z której mogły skorzystać starsze i samotne osoby. Wysłani pracownicy ratusza mieli towarzyszyć seniorom i pomagać im, gdy ci chcieli wyjść z domu np. do banku lub sklepu. Z kolei w 18. dzielnicy, gdzie dochodziło do ataków, zorganizowano spotkanie informacyjne. Przyszło na nie ponad dwa tysiące osób, głównie starszych. 06:39 Merem Paryża był wówczas Jacques Chirac, późniejszy prezydent Francji. I to on przemawiał w trakcie spotkania. Zapewniał, że zabójcy zostaną ujęci, a policja robi wszystko, by zakończyć tę niezwykle krwawą serię. Choć te słowa miały uspokoić nastroje wśród Paryżan, cel nie został osiągnięty. Z każdym dniem panika była coraz większa, a seniorzy bali się wychodzić z własnych domów. 07:13 Głos zabierali też politycy, którzy coraz częściej mówili, że błędem było odstąpienie od kary śmierci. Gdy na miejsce przyjechał minister spraw wewnętrznych, doszło do słownych przepychanek z mieszkańcami 18. dzielnicy. 07:36 Gdy politycy kłócili się o to, kto ponosi odpowiedzialność za serię brutalnych zabójstw, psychopaci uderzyli ponownie. Tym razem ofiarą była 77-letnia Pauli Wiktor. 07:51 Gdy odnaleziono jej zwłoki, od tygodnia już nie żyła. Policja czuła się bezradna. Brakowało dowodów, podejrzanych, jakichkolwiek tropów, które mogłyby pomóc w rozwiązaniu tej sprawy. 08:07 Dlatego mundurowi sięgali również po te mniej konwencjonalne pomysły. Paryż zaroił się od funkcjonariuszy, również tych ubranych po cywilnemu. Obserwowane były starsze osoby, a także te, które pojawiały się w ich pobliżu. Pod lupą znalazły się te miejsca, w których mordercy uderzali najczęściej. Ale i to nie przyniosło rezultatu. W trakcie obławy nie udało się nikogo zatrzymać. 08:39 Dużym wstrząsem dla mieszkańców Paryża była relacja niedoszłej ofiary zabójcy. Kobieta przekonywała, że została zaatakowana właśnie przez mordercę z 18. dzielnicy, jak nazywano go w mediach. Jak mówiła, jej nogi zostały związane kablem elektrycznym. 09:02 Szarpał mną, popychał, bił z każdej strony. Byłam cała w siniakach, o tak. Chwycił mnie nawet za gardło. Długo odczuwałam tego skutki i jeszcze kilka dni później bolało mnie gardło. Nawet nie wiem jak to się stało, że mnie nie udusił. To było do prawdy niezwykłe. 09:24 Panika w Paryżu była na niespotykanym dotąd poziomie. Mieszkańcy na własną rękę próbowali odkryć tożsamość zabójców, jednocześnie pojawiała się coraz większa krytyka pod adresem policji. 09:39 Zarzucano jej nieudolność oraz bezradność. Mundurowi rozpaczliwie szukali z kolei świadków, którzy mogliby pomóc w rozpoznaniu sprawców. I tacy świadkowie się zgłosili, ale funkcjonariusze zignorowali ich relacje, bo byli dziećmi. 09:59 Trzech chłopców w wieku 8, 9 i 10 lat przyznało, że w pobliżu miejsca jednego z zabójstw widzieli młodego, ciemnoskórego mężczyznę, który wzbudził ich niepokój. Policja nie sprawdziła, jednak tej wersji sprawa się rozmyła. Zamiast tego śledczy skupili się na miejscach, które cieszyły się złą sławą. Działały tam środowiska przestępcze. Była to m.in. okolica słynnego placu Pigal, dawniej dzielnica Czerwonych Latarni. 10:36 Ale i tam nikt niczego nie wiedział lub, być może, nie chciał się tą wiedzą podzielić z policjantami. I gdy atmosfera w Paryżu była już gęsta od strachu, teorii spiskowych oraz politycznej awantury, w 1984 roku zabójstwa staruszek niespodziewanie ustały. Inspektor Claude Peroni tak mówił o tym, co się wówczas działo. 11:07 Byliśmy zdezorientowani, nie rozumieliśmy co się dzieje. Istniało kilka możliwości. Albo sprawca, czy też sprawcy ukryli się. Jak to mówią w żargonie przestępczym, zeszli do podziemia, zaszywając się gdzieś. Przestraszyli się częstych wówczas kontroli policyjnych. Policja działała bardzo intensywnie. Prowadzono zakrojone na szeroką skalę obławy w całym Paryżu i tak dalej. A może trwili do więzienia albo szpitala? Cóż, możliwości było mnóstwo. 11:34 Rok 1985 minął właściwie spokojnie. Choć śledztwo w sprawie poprzednich zbrodni wciąż było prowadzone, do nowych zabójstw nie dochodziło. Wszystko zmieniło się w grudniu. Na kilka dni przed Bożym Narodzeniem w czternastej dzielnicy zginęła Estelle Biedonjou. Kobieta miała 91 lat. 12:00 Dwa tygodnie później odnaleziono ciało 77-letniej Ondrej Gaskow, później 83-letniej Yvonne Couronne, której ciało odnalazł sąsiad. 12:16 Zabójstwa dzieliło zaledwie kilka dni i nikt nie miał wątpliwości. Psychopata powrócił. Być może sam, a być może znów w Paryżu działał morderczy duet. Zmienił jedynie dzielnicę, w której polował na swoje ofiary. Sposób działania był praktycznie taki sam. Mordowane były starsze kobiety, w mieszkaniach nie było żadnych śladów włamania. Różnicą było to, że tym razem ofiary nie były krępowane. 12:52 Najważniejsze okazały się jednak odciski palców. Pasowały do jednego ze sprawców, który atakował kobiety w 1984 roku. Nie było więc już żadnych wątpliwości, że właśnie rozpoczęła się kolejna seria psychopaty. Problem polegał jednak na tym, że choć policja miała odcisk palca, to nie była w stanie przypasować go do konkretnej osoby. Kryminalistyka we Francji w tamtym czasie nie była na wysokim poziomie. 13:25 Nie dysponowano ogólnokrajową bazą danych, która w takiej sytuacji była niezbędna. Były tylko lokalne bazy, które na niewiele się zdały. Własnymi informacjami dysponowały poszczególne jednostki, więc odszukanie cennych danych przypominało szukanie igły w stogu siana. W jednym policja miała rację. Morderczy duet rozpadł się i za zabójstwami stała już tylko jedna osoba. 13:55 Od 6 stycznia do 14 czerwca 1986 roku zginęło łącznie siedem starszych kobiet. Później ataki znów niespodziewanie się zakończyły. Powód był prosty. Zabójca trafił za kratki. 5 sierpnia 1986 roku został zatrzymany za pobicie dealera narkotyków. 14:23 Jak później tłumaczył, nie był zadowolony z towaru, który otrzymał. Po pobiciu został namierzony i zatrzymany. I mogłoby się wydawać, że to zakończy serię zabójstw w Paryżu, ale nie, tak się nie stało. Choć psychopata był już w rękach służb, nie pobrano mu odcisków palców. W związku z tym nikomu nie przyszło do głowy, że zatrzymany narkoman jest również poszukiwanym od dwóch lat seryjnym mordercą. 14:57 Pod koniec 1987 roku zabójca znów wyszedł na wolność. 15:03 ale wiedział, że nie nacieszy się nią zbyt długo. Zanim trafił do więzienia, zdiagnozowano u niego AIDS. Morderca szybko uświadomił sobie, że oznacza to wyrok śmierci. Nie zamierzał jednak się załamywać. Po wyjściu zza krat ufarbował włosy na blond i zaczął prowadzić jeszcze bardziej rozrywkowy styl życia. Dużo imprezował, spotykał się ze studentami, którym opowiadał historie, które nie miały z rzeczywistością zbyt wiele wspólnego. 15:36 Jak mówili później świadkowie, był niezwykle czarujący, zwierzęcy i magnetyczny. Jego spojrzenie opisywano jako przykuwające uwagę. Zabójca marzył o założeniu własnej agencji z branży rozrywkowej i próbował zdobyć na to pieniądze. Początkowo prosił znajomych o pożyczkę, ale bezskutecznie. Posunął się więc jeszcze dalej i skontaktował się z gwiazdą ekranu, Linné Renaud. 16:08 Artystka wspominała. Przyszedł do mnie dwa miesiące przed tym, jak dowiedzieliśmy się, że jest mordercą. Wpadł na pomysł organizacji wydarzeń dla paryskich klubów nocnych i kabaretów Moulin Rouge, Lido, Crazy Horse, Paradis Latin itd. Czegoś na kształt gali rozdania Cezarów. Spóźniłam się na spotkanie w moim biurze, więc zamiast mnie przyjęła go moja matka. A kiedy w końcu musiałam powiedzieć, że choć jego pomysł jest świetny, nie mogę mu pomóc. 16:39 Moja matka skwitowała to słowami – szkoda, to miły człowiek. 16:43 Zabójca desperacko pragnął pieniędzy. Nie tylko na spełnienie swoich marzeń o zaistnieniu w branży rozrywkowej – ale również potrzebował ich, by móc prowadzić intensywny tryb życia i zaspokajać się używkami. Wiedząc już, że nikt nie pożyczy mu sumy, której potrzebował, postanowił wrócić do zabijania. Jesienią 1986 roku zaatakowane zostały trzy kobiety. Dwie z nich nie przeżyły, ale jedna, 80-letnia Berthieri, mimo ciężkich obrażeń, nie zginęła. 17:21 Została zaatakowana w swoim mieszkaniu w 10. dzielnicy. Zabójca zostawił ją, bo sądził, że seniorka zmarła. 17:31 Ale po odzyskaniu przytomności 80-latka była gotowa ze szczegółami opisać sam atak i, co ważne, również wygląd mordercy. Był to pierwszy, niezwykle poważny błąd psychopaty, który powoli przybliżał do niego policjantów. Wkrótce mężczyzna zaliczył kolejną wpadkę. W 12 dzielnicy zaatakował 73-letnią Genevieve Manuel. 18:00 Kobieta przed śmiercią głośno krzyczała, co sprawiło, że usłyszeli ją sąsiedzi. Gdy z mieszkania seniorki wybiegł zabójca, na klatce schodowej wpadł na lokatora budynku, Portugalczyka Fernando Costa. Mężczyzna chciał sprawdzić, co się dzieje u Renewiew, ale zamiast tego wpadł wprost na zabójcę. Dokładnie mu się przyjrzał i o wszystkim opowiedział policji. Kluczowa okazała się charakterystyczna fryzura mordercy. 18:34 Był czarnoskóry i miał tlenione blond włosy. Koszta zauważył również, że miał kolczyk w lewym uchu. Ten opis doskonale zgadzał się z tym, który przedstawiła Bert. Policja była więc pewna, że był to poszukiwany od dawna seryjny morderca. Pętla na jego szyi zaciskała się coraz bardziej. Na podstawie zeznań ofiary i sąsiada udało się sporządzić portret pamięciowy. 19:05 Trafił na komisariat w całym Paryżu, otrzymał go każdy policjant. Uzbrojeni w ten wizerunek mundurowi rozpoczęli obławę. Sprawdzane były wszystkie ulice, zakamarki, opuszczone budynki. 19:23 Trwała walka z czasem, bo nikt nie miał wątpliwości, że morderca wkrótce znów zaatakuje. 19:31 Tak długo upragniony przełom nastąpił 1 grudnia 1987 roku. Inspektor François Jacob patrolował 10 dzielnicę. Gdy rozmawiał z dwoma tureckimi sklepikarzami, zobaczył mężczyznę, który idealnie pasował do portretu pamięciowego. Dziennikarzom później relacjonował... 19:55 Podczas rozmowy obserwowałem tego faceta i na podstawie posiadanego rysopisu pomyślałem sobie, ten facet? Ten, który tam stoi? To może być on. Miał odpowiednią, nie tyle fryzurę, co odpowiedni kolczyk, wzrost i budowę ciała. Wszystko to pasowało do profilu, który otrzymałem od kolegów z Wydziału Zabójstw. Nie chciał mijać grupy ludzi, więc lekko zboczył na bok. Wtedy wyciągnąłem odznakę. Mówię, dzień dobry, policja, czy ma pan dokument tożsamości? Wyjął dowód osobisty. Powiedziałem, że zatrzymuje dowód i proszę go, aby poszedł ze mną na komisariat. 20:27 Nic nie powiedziałem o powodzie zatrzymania. Wydaje mi się, że sądził, iż zatrzymałem go w związku z narkotykami. 20:33 Tuż potem na miejsce przyjechała specjalna jednostka, która zajmowała się serią paryskich zabójstw. Przejęła mężczyznę i przewiozła na przesłuchanie. Tym zatrzymanym był 24-letni Thierry Paulin. Thierry Paulin urodził się 28 listopada 1963 roku na Martynice. Jego ojciec był murarzem. Matka, gdy go urodziła, miała 16 lat. 21:03 Ojciec go porzucił, a wychowaniem chłopca zajęła się głównie babcia ze strony taty, która prowadziła restaurację na plaży. Thierry mieszkał z nią do dziesiątego roku życia. Jak później mówił, był to jeden ze szczęśliwszych okresów w jego życiu. Ale po tych dziesięciu latach Thierry znów trafił pod opiekę swojej matki, która ponownie wyszła za mąż. Miała też pięcioro dzieci z nowego związku. Polen nie potrafił odnaleźć się w tym środowisku. 21:36 Jego matka skontaktowała się więc z ojcem, by domagać się alimentów. Okazało się, że mężczyzna mieszkał we Francji. Zaproponował, że zamiast alimentów weźmie chłopca do siebie. Thierry miał wówczas 13 lat i wkrótce po tym zamieszkał w Tuluzie. Jego ojciec również miał już nową rodzinę. Dla chłopca była to niezwykle trudna sytuacja. Musiał zmienić całe swoje życie i zamieszkać z człowiekiem, którego w ogóle nie znał. 22:10 A do tego musiał oswoić się z myślą, że ojciec najpierw go porzucił, a później zdecydował się na kolejną rodzinę. Dla dojrzewającego chłopca było to totalne trzęsienie ziemi. 22:26 Thierry musiał mierzyć się również z innymi wyzwaniami. Szybko odkrył, że był homoseksualny. Nie potrafił odnaleźć się we francuskiej społeczności. Thierry zaczął mieć problemy w szkole, nie zaliczył też egzaminów zawodowych. Dlatego zdecydował się na wstąpienie do wojska. Chciał trafić do jednostki powietrzno-desantowej, ale mu odmówiono. 22:53 Według niego samego to ze względu na kolor skóry, a także orientację seksualną. Otrzymał przydział w Paryżu, gdzie miał zająć się sekcją porządkową. Po blisko roku, w trakcie pięciodniowej przepustki, dopuścił się napadu na sklep spożywczy. Za ladą była 75-letnia kobieta Margerita. 23:16 Poleon najpierw z nią rozmawiał, po czym wyszedł i po chwili wrócił do sklepu, zasłaniając twarz chustą. Miał przy sobie nóż kuchenny. Zaczął grozić kobiecie i ukradł jej 1400 franków. Za to przestępstwo Thierry został wydalony z wojska. Przed sądem Poleon przekonywał, że zrobił to, bo czuł się wyobcowany i nie potrafił odnaleźć się w nowym środowisku. Przekonywał, że w wojsku ze względu na orientację i kolor skóry był źle traktowany. 23:53 Thierry potrafił być niezwykle przekonujący i zrobił tak dobre wrażenie na sędziach, że ci skazali go na 8 miesięcy więzienia w zawieszeniu. Co ciekawe, przestępstwo to nie trafiło do kartoteki późniejszego mordercę. Po wydaleniu z wojska Polen stracił też kontakt z ojcem, który nie akceptował jego homoseksualizmu. Na początku 1984 roku młody mężczyzna ponownie skontaktował się ze swoją matką, która mieszkała wówczas na przedmieściach Paryża. 24:28 Zamieszkał z nią i zajął się głównie nocnym życiem miasta. Coraz częściej odwiedzał gejowskie kluby, zatrudnił się też jako kelner w Paradis Latin. Lokal słynął z występów drag queens. On sam również zaczął się przebierać i trafił na scenę. Wykonywał utwory swojej ulubionej amerykańskiej wokalistki, Erty Kitt. 24:55 Ale to nie kariera drag queen okazała się dla niego najbardziej przełomowym momentem. To właśnie w Paradis Latin poznał swoją miłość, Jeanne Thierry'ego Mathurin. 25:08 Dziewiętnastolatek pochodził z Gujany francuskiej i był narkomanem. Między mężczyznami narodziła się relacja, która wkrótce przeistoczyła się w głębokie uczucie. Ale ich związek nie był pozbawiony wad i problemów. Polem był dominujący i to on decydował o wszystkim. Z kolei Maturę, wywodzący się z przemocowego domu, całkowicie uległ silniejszemu partnerowi. 25:36 Do tego dużym spoiwem były narkotyki. Para skupiała się głównie na nocnym życiu. Kochankowie regularnie odwiedzali kluby, a Paulę zaczął marzyć o stworzeniu własnej przestrzeni rozrywkowej. Swoje plany łączył ze scenicznymi występami jako drag queen, a na jeden z nich zaprosił nawet własną matkę. 26:02 Kobieta nie akceptowała jednak takiego stylu życia i po kilku minutach wyszła z lokalu. Później wyrzuciła syna z domu. 26:16 Thierry żył z dnia na dzień, nie patrząc na konsekwencje. Zatapiał się w klimacie nocnych klubów, narkotyków i muzyki. Przykuwał uwagę innych mężczyzn swoją oryginalną urodą, a także sposobem bycia. Wyróżniał się z tłumu. Zaczął pojawiać się w modnych klubach i bywać na ważnych imprezach. 26:39 Ale ten styl życia nie trwał zbyt długo. Thierry, po tym jak został wyrzucony z domu, zaczął boleśnie odczuwać brak pieniędzy. A desperacko ich wówczas pragnął. Problemy powiększyły się, gdy Pollen odszedł z pracy, a jego partner został zwolniony z Paradis Latin. Wtedy narodził się w głowie Thierry'ego pomysł, by zacząć napadać na starsze kobiety. Namówił do tego Jeana, który nie potrafił oprzeć się silniejszemu partnerowi. 27:15 Krwawa seria rozpoczęła się w 1984 roku. 27:22 Po zatrzymaniu Paulion trafił na badania psychiatryczne. Jeden z biegłych, który analizował wówczas jego zachowanie oraz zbrodnie, dr Serge Bernstein, przyznał, że zabijając kobiety Thierry nie kierował się tylko chęcią zysku. 27:40 Zrozumienie tego przychodzi stopniowo. Początkowo można naiwnie sądzić, że był to po prostu człowiek szukający łatwego zarobku i atakujący bezbronne osoby. Sprawa była jednak nieco bardziej złożona. Miał za sobą trudne doświadczenia. Zaznał ogromnego cierpienia w rodzinie. Najpierw z powodu matki, a później ojca, do którego trafił w Tuluzie. Relacje z przyrodnim rodzeństwem i koszmarna atmosfera w domu tak bardzo go przytłaczały, że wolałby być sierotą, trafić do domu dziecka i wieść w miarę uporządkowane życie. 28:10 Dotkliwie brakowało mu emocjonalnego i edukacyjnego wsparcia. To może tłumaczyć równie pochyłą, na którą później wkroczył. Był to proces, który utorował drogę zachowaniom psychopatycznym, życiu wyłącznie chwilą, odcinaniu się od rzeczywistości, bez świadomości konsekwencji własnych czynów, sięganiu po używki, przede wszystkim heroinę wciąganą nosem, choć w grę wchodziły także inne narkotyki oraz prowadzeniu chaotycznej, marginalnej egzystencji, naznaczonej niesamowitą mitomanią i rozdwojeniem osobowości. 28:43 Potrafił zabić ofiarę o świcie, by wieczorem przeobrazić się w rozrzutnego, hojnego księcia wydającego wystawne przyjęcia, a wszystko to przy jednoczesnym tłumieniu głębokiego, nieokreślonego lęku, którego nie potrafił wyrazić. Relacje z własną matką i babcią ze strony matki układały się fatalnie, co pozostawiło w nim negatywne piętno. Żywił głęboką niechęć do kobiet, wszystkich kobiet, co napędzało jego homoseksualizm. Był niezwykle aktywny seksualnie, mimo że deklarował biseksualizm. 29:14 W rzeczywistości był gejem. Przez pewien czas pracował nawet jako męska prostytutka, najpierw w Toulouse, a następnie w Paryżu. Jeśli chodzi o jego związek z Mathurin, wydaje się, że postacią dominującą był bez wątpienia Thierry Paulin, choć w pewnym sensie tworzyli oni diaboliczny duet. 29:31 Tuż po zatrzymaniu Thierry faktycznie, tak jak przypuszczał policjant, sądził, że ma to związek z narkotykami. Zapewniał nawet mundurowego, że jest czysty i niczego w ostatnim czasie już nie zażywał. Ale po przewiezieniu na komisariat pobrano od niego odciski palców. I nikt już nie miał wątpliwości. Thierry Paulin był poszukiwanym potworem z Montmartre. 29:59 24-latek zażądał adwokata. Nie otrzymał go jednak, bo w tamtym czasie we Francji nie przysługiwała pomoc prawna przy policyjnym zatrzymaniu. Musiał więc sam zmierzyć się z pytaniami śledczych, a także z zebranymi przez nich dowodami. 30:17 Polen został zaprowadzony do oddzielnego pokoju, gdzie rozpoczęło się przesłuchanie. Jeden z mundurowych, który brał w tym udział, wspominał. 30:28 Trzy lata wcześniej podczas napaści w 18 dzielnicy sprawca lub sprawcy zmusili jedną z ofiar do wypicia płynu takiego, jakiego używa się do udrażniania rur. Przyniosłem do biura butelkę po takim środku wypełnioną wodą i postawiłem ją na meblu w dobrze widocznym miejscu. Powtarzałem sobie... W dniu, w którym aresztujemy sprawcę, chcę spojrzeć mu prosto w oczy w chwili, gdy dostrzeże tę butelkę. Rozmawialiśmy więc, aż w pewnym momencie udawałem, że tracę panowanie nad sobą i wyciągnąłem butelkę z podbiórka. A jego reakcja? 30:58 Kto wie, instynktowna. Powiedział, to nie ja. I właśnie wtedy ujawnił tożsamość wspólnika biorącego udział w atakach w 18 dzielnicy. Rząd Jérima Tourant. 31:07 Mathurin został zatrzymany na drugi dzień. Przebywał w swoim mieszkaniu razem z artystą scenicznym, który był dobrze znany w środowisku drag queen. W trakcie przesłuchania przyznał się do zabójstw. Co więcej, powiedział, że o napadach poinformował własną matkę. 31:27 Nie zdradził jej jednak, że razem z partnerem mordowali seniorki. Przyznał, że napadają na kobiety, a później je okradają. Matka, jak mówił Jeanne, zalała się łzami, a następnie wyrzuciła go z domu. Po zatrzymaniu obu mężczyzn policjanci wreszcie mogli poskładać wszystkie puzzle tej brutalnej gry. W 1985 roku zabójstwa praktycznie ustały, bo Paulin próbował poukładać sobie życie w Tuluzie. 32:00 Pojechał tam do ojca i w trakcie niezwykle burzliwej awantury rozstał się z Mathurin. W Toulouse Thierry chciał podbić scenę i próbował założyć agencję artystyczną dla transwestytów. To mu się jednak nie udało i pod koniec roku znów był w Paryżu. Później nastąpiła kolejna przerwa w zabójstwach, związana była ze wspomnianą już odsiadką w więzieniu. Po rozstaniu z maturę Thierry próbował wchodzić w różne związki. 32:34 Przez kilka tygodni spotykał się z imigrantem polskiego pochodzenia Bogdanem. Mężczyzna przyznał później, że dał się zwieść czarującej osobowości zabójcy, który opowiadał mu o scenicznym życiu i planach na podbicie Paryża. 32:52 Zapewniał, że zna mnóstwo ludzi i wie, jak załatwić salę na pokazy mody. Znajomość zakończyła się po tym, jak Bogdan nakrył we własnym mieszkaniu, które swoją drogą zajmował z matką, swojego nowego partnera z kochankiem. Do tego pole był pod wpływem narkotyków. Dla Bogdana było to za dużo i wyrzucił partnera z mieszkania. A co się stało z Jeanem po rozstaniu z Thierrym? Mężczyzna też próbował swoich sił w świecie artystycznym. 33:26 Wystąpił nawet w programie telewizyjnym, gdzie zaprezentował swoje taneczne umiejętności. Towarzyszył mu inny mężczyzna, a w trakcie pokazu rozebrał się przed publicznością. 33:48 Tymczasem Polen snuł się po Paryżu, opowiadając wszystkim o agencji, którą zamierzał założyć. Nazwał ją Transfostars i przekonywał, że wkrótce zorganizuje wielką galę. Co więcej, napisał nawet do policji, prosząc o zgodę na stworzenie takiego wydarzenia. Wiele wskazuje na to, że ta kariera sceniczna, podbicie paryskich klubów było dla niego absolutnym priorytetem i całkowicie zdominowało to jego codzienne życie i myślenie o przyszłości. 34:24 Po jednym z zabójstw za zrabowane pieniądze zorganizował imprezę urodzinową w ekskluzywnym lokalu. Zaprosił wówczas 50 osób, a na całe wydarzenie wydał kilka tysięcy franków skradzionych zamordowanej przez siebie kobiecie. Ludzkie życie nie miało dla niego większej wartości. 34:46 Ważne było jedynie zaspokojenie własnych potrzeb. Przyznał policjantom, że wybierał starsze kobiety, które uważał za słabsze. Tortury, którym były poddawane, miały zmusić je do wyjawienia, gdzie ukryły pieniądze. Jednocześnie zapewniał, że nie był sadystą i nie zależało mu na zadawaniu cierpienia. Głównym celem był sam akt zabójstwa. Jeden z adwokatów, który zajmował się jego sprawą związaną z pobiciem dealera, przyznał, że Paulin był niezwykle postawnym, silnym fizycznie mężczyzną. 35:25 Zdecydowanie wyróżniał się na tle innych osadzonych. 35:29 W oczy rzucało się również jego zachowanie. Kompletnie nie interesował się całym postępowaniem, nie przejmował się tym, czy trafi do więzienia, czy też nie. Okazywał za to całkowite poczucie bezkarności i pogardę dla prawa. Podobnie zresztą, jak i dla ludzkiego życia. Podczas przesłuchania, już po zatrzymaniu w związku z zabójstwami, Polen zachowywał się podobnie. 35:59 Nie okazywał jakichkolwiek emocji czy skruchy. Był obojętny i ze spokojem opowiadał o zbrodniach, których dokonał. Oglądał zdjęcia z miejsc zabójstw, opisywał w jaki sposób dostawał się do mieszkań, jak krępował, a następnie zabijał staruszki. 36:18 Nie miał w sobie za grosz empatii. Jeden ze śledczych wspomniał później. 36:24 Opowiadał o morderstwach tak, jakby opowiadał historię o tym, jak poszedł kupić papierosy. 36:29 Polę przyznał się łącznie do 21 zabójstw. 36:33 Nawet policjanci nie mogli uwierzyć w tę skalę zbrodni. 36:38 Gdy mundurowi ujęli potwora, cały Paryż odetchnął z ulgą, ale osoby, które znały Thierry'ego osobiście, nie mogły uwierzyć, że to właśnie on okazał się poszukiwanym zabójcą seniorek. Opisywany był jako czarujący mężczyzna, niezwykle towarzyski i uśmiechnięty. Ale była to jedynie maska, którą pole wkładał, by podbijać artystyczny francuski świat. W rzeczywistości on i jego partner byli myśliwymi, polującymi na bezradne kobiety. 37:15 Zresztą sami o sobie w ten sposób mówili. Thierry w trakcie zeznań powiedział... 37:21 Wypatrzyliśmy starszą panią w tym, a tym miejscu, śledziliśmy ją, a potem chcieliśmy ją sprzątnąć. 37:28 Policjanci, którzy przesłuchiwali Polen, przyznali, że był bardzo szczegółowy, zapamiętał każdy element zbrodni. Wszystko też dokładnie planował. Nazwano go nawet zimnym fachowcem od morderstw. 37:45 Jeden z mundurowych wspominał, że Polen pamiętał nawet kolor torebek swoich ofiar. Podczas jednego z napadów prawie został zatrzymany, ale udało mu się uciec. 37:58 Zauważył starszą kobietę i poszedł za nią do mieszkania. Widział go dozorca budynku. To go jednak nie zraziło. Wepchnął seniorkę i razem z nią znalazł się w lokalu. Dozorca, a także kilku sąsiadów, próbowało go zatrzymać, ale pole okazał się silniejszy. Udało mu się wybiec z budynku, kradnąc wcześniej seniorce 50 franków. 38:25 Gdy znalazł się na ulicy, szedł spokojnym krokiem, by nie wzbudzić zainteresowania. Potrafił doskonale panować nad emocjami nawet wtedy, gdy sytuacja wymykała mu się spod kontroli. 38:42 Polenze znał również, że doskonale pamiętał twarze swoich ofiar. 38:47 Jak później mówił, był bardzo wyczulony na wyraz przerażenia, który pojawiał się na twarzach mordowanych kobiet. 38:56 Zostawały mu w pamięci już na zawsze. 39:00 Thierry po zatrzymaniu był już chory na AIDS. Kilka miesięcy później stan jego zdrowia znacznie się pogorszył, a na początku 1989 roku był już umierający. Trafił do szpitala, będąc w śpiączce, miał też gruźlicę i zapalenie opon mózgowych. 39:22 Morderca nie doczekał procesu. Zmarł w nocy z 16 na 17 kwietnia 1989 roku w szpitalu więziennym. Ale odpowiedzialności przed sądem nie uniknął jego były partner i wspólnik. Jean-Thierry Maturin został oskarżony o dziewięć zabójstw i jedną próbę zabójstwa. Jego proces rozpoczął się w 1991 roku. 39:50 Obrońcy przekonywali w sądzie, że Mathurin był młodym, zmanipulowanym przez Thierry'ego mężczyzną i gdyby go nie spotkał, nigdy nie doszłoby do tych wszystkich zbrodni. Sąd nie był jednak łaskawy i skazał mordercę na dożywocie. Zdaniem niektórych ekspertów, Paulin największej serii zabójstw dokonał po tym, gdy dowiedział się o swojej chorobie. Zupełnie tak, jakby spieszył się, by przed śmiercią zabić jak najwięcej osób. 40:23 Prawdopodobnie chciał po prostu nacieszyć się życiem, które jeszcze mu zostało. A że jedynym sposobem na zdobycie pieniędzy, jaki wówczas znał, były morderstwa, to i liczba zabitych kobiet drastycznie zaczęła rosnąć. 40:40 Co ciekawe, po tym jak Polę trafił do więzienia, umieszczono go w izolatce. Śledził wszystkie informacje na swój temat, które publikowane były w prasie. Wycinał fragmenty artykułów i regularnie je zbierał. Czuł się jak gwiazda i tak też chciał wyglądać i być traktowany. Dlatego też poprosił swoją matkę, by ta przyniosła mu do więzienia garnitur, białe koszule, a nawet muchy. 41:11 Do samego końca chciał wyglądać jak człowiek sukcesu, którym tak naprawdę nigdy nie był. Mimo wyroku dożywocia, Jean Thierry Maturę nie spędził za kratkami reszty swoich dni. 41:26 Odsiedział łącznie nieco ponad 20 lat. W styczniu 2012 roku warunkowo został wypuszczony na wolność. Jego zbrodnie ciągnęły się jednak za nim nieustannie i mimo prób ustabilizowania życia mało kto chciał go zatrudnić i dać mu drugą szansę. Maturę nie zmienił nazwiska. Pozostał przy swoim. Dziennikarze wielokrotnie próbowali z nim porozmawiać, ale on za każdym razem odmawiał. 41:59 W 1994 roku powstał film Nie mogę spać, który był luźną interpretacją sprawy potwora z Montmartre. Obraz został wyświetlony na festiwalu filmowym w Cannes. 42:14 Zło. Zbrodnia Łowca Owiara.