Żurnalista - Rozmowy bez kompromisów

00:00 Tata krzyczył na ziemię, ja na ziemię, mama na mnie, tata nas przekrył. I jest fuk, bomba. Wpadła jakieś 20 czy 30 metrów od naszego mieszkania. Wstajemy, tata pyta, czy wszystko ok, żyjecie? To uderzyło jakby metr nad moją głową, gdzie siedzieliśmy. 00:18 Jak blisko byłeś z Chicago Bulls? 00:20 Wiele, wiele im zawdzięczam. 00:22 Mam też teorię, że będziemy mieć czterech Polaków w NBA i trzech może być twoimi synowi. Nie myślałeś, żeby jeszcze mieć dzieci? 00:27 To nie jest przypadek, że trzech synów mam i wszystkich trzech grałem na wysokim poziomie. Na dużo wyższym, niż gdyby zostały w Polsce. 00:35 Ty i ja wiemy, że jeden z twoich synów nie zagrał w medytacji Polski. 00:38 Ja trzy lata przeczymuję jego decyzję, żeby nie grał dla kadry Niemiec. Tydzień temu miałem spotkanie w Chorwackiej Federacji, gdzie mu oferują już miejsce w składzie, bo ma chorwackie obywatelstwo. 00:50 Spojrzałeś Igorowi w oczy i powiedziałeś, że to jest ostatni sezon, kiedy jest sens próbować do NBA. 00:54 Powiedziałem, że wracaj do Europy, bo tracisz czas. Czterykrotnie mniejsze pieniądze zarobi teraz w Stanach, niż co byś zarobił w Europie. A jednak podjął tę decyzję. 01:03 Myślisz, że Jeremy Sohan zostanie w NBA? 01:05 Jeremy jest specyficznym zawodnikiem. Jeremy na pewno ma rynek w Europie, w Chinach, ale liczę, że on się odbuduje w NBA. 01:14 Dlaczego tak niewielu polskich koszykarzy trafia do NBA? 01:16 Nie ma szkolenia młodzieży w Polsce. 01:18 Nie szkola dzieci tak jak trzeba. I dzisiaj u mnie najlepszy polski makijażysta. 01:24 Ja chciałem nawet podać do dymisji rok temu. 01:28 Dziękuję, że ze mną jesteście, bo to dzięki Wam moje rozmowy są nieprzerwanie najpopularniejszymi rozmowami od 2021 roku. 01:44 Bielenda Professional Supreme Lab Dermo Basics. Celowane działanie. Funkcjonalna dermopielęgnacja. Cztery kremy. Cztery konkretne potrzeby skóry. Regeneracja. Rozjaśnienie. Ukojenie. Stymulacja. Dostępne wyłącznie w drogeriach Rossmann. 02:02 Wybieramy go świadomie za smak i za dobry skład. Chleb tostowy z piekarni Oskroba. 02:09 Dołącz do Audioteka Klub i odkrywaj. Ponad 50 tysięcy audiobooków, audioseriali i podcastów. Filmowe emocje w wersji audio. Lektury i wartościowa rozrywka dla Twojego dziecka. Blisko 500 nowości co miesiąc. Testuj przez 14 dni za darmo. Audioteka Klub. Twoje dobrze opowiedziane historie każdego dnia. 02:29 Rozmawiam z każdym, bo rozmowa dzisiaj ma największą siłę. Nie wybielam, nie upokażam, nie uciekam od trudnych tematów, ale nie żyję tylko nimi. Nie ma znaczenia, czy ktoś jest politykiem, artystą czy biznesmenem. Każdy, kto ze mną rozmawia, rozmawia na tych samych zasadach. Dzisiaj możesz usłyszeć kogoś, kogo kochasz, a jutro kogoś, kogo kompletnie nie znosisz. A ja zrobię wszystko, żebyś poznał tego człowieka. 02:52 Dzień dobry Państwu. Rozmowy żurnalisty są przeznaczone dla osób pełnoletnich ze względu na występującą w nich treść. Pozdrawiam. Adam Mergaldarski. Dzisiaj u mnie Igor Misi. Dzień dobry. 03:12 Witam wszystkich z góry. Chcę przeprosić kibiców, jeżeli mi się moja piękna polszczyzna gdzieś tam zapłąta, bo już od paru lat nie mieszkam w Polsce. 03:23 Ty bardzo dobrze mówisz po polsku. To jest aż niewiarygodne, jak dobrze. I jakich słów używasz, jaki masz zakres tego wszystkiego. Te plotki, że rozmawiasz z synem po chorwacku na zgrupowaniach kadry, jednak trzeba wyrzucić do kosza. 03:37 No myślę, że na wiele języków i sposobów rozmów albo języków daje radę. Natomiast chciałbym lepiej. 03:53 No bo ty jesteś perfekcjonistą. Ale masz w ogóle taki moment w swoim życiu, że na przykład oglądasz mecz koszykówki, bo rozumiem, że pewnie niewiele innych rzeczy oglądasz, że oglądasz i się tylko cieszysz, a nie analizujesz? 04:04 Próbuję. Natomiast zdarza się tak, że po dwóch, trzech minutach nawet jak mam jakieś popkorny w rękach, to już nie widzę wyników, nie widzę co robią, ale patrzę na inne rzeczy niż tylko na obraz kto zrobił punkt. 04:22 Czyli od razu chcesz wiedzieć jak to zrobili. 04:24 Jak to zrobili, co tam trener zrobił, jakaś choroba. 04:29 Ale wiesz, ja mam tak, że jak słucham rozmowy, to od razu widzę, kiedy ktoś jest nieprzygotowany. Ty masz tak na przykład, jak trochę rozmawialiśmy w krótkich pytaniach, że od razu widzisz, że trener nie ma pomysłu, a zawodnicy grają swoje? Od razu to widzisz? Generalnie widzę to. 04:42 Nawet na poziomie Euroleague zdarzają się takie sytuacje, albo trenerzy, którzy mają pomysł, albo ten pomysł jest Widzę taktykę, ale jest bardzo okrojona. I wtedy mnie to trochę denerwuje. 04:58 Ale są tacy goście, że widzisz, że chciałbyś być na ich miejscu zawodowo, a widzisz, że są od ciebie dużo słabsi, a są w dużo lepszym miejscu kariery? Tak, oczywiście. 05:07 Jest wiele takich. 05:08 I myślisz, że często to tylko szczęście? 05:10 Nie jest szczęście. Musisz pomóc swojemu szczęściu. Musisz dotrzeć do tego miejsca, gdzie jesteś różnymi drogami. Nie ma jednej drogi. Także myślę, że zrobię wszystko, żeby się znaleźć naprzeciwko tymi gościom na najwyższym poziomie. 05:32 No ale o koszykówce jeszcze pogadamy, bo kiedy ja się przygotowywałem do rozmowy, to ja dopiero w trakcie tych przygotowań zrozumiałem, że jednak co najciekawsze w twoim życiu to nie koszykówka. Jakbyśmy się mieli cofnąć i nie rozmawiać o koszykówce, to jakim byłeś dzieckiem? 05:45 Byłem dzieckiem, który nie wraca do domu. To jest pierwsza sprawa. Byłem zainteresowany wieloma rzeczami, sportami. Gdzie było towarzystwo, tam ja byłem. 06:01 Ale czekaj, ale co robiłeś w tym dzieciństwie? No bo powiedziałeś, że jeżeli nie miałeś talentu wokalnego, jeżeli nie byłbyś sportowcem, to zostało tylko, żebyś został kryminalistą. No to rozumiem, że też grzecznym dzieckiem nie byłeś. 06:13 To znaczy... 06:15 Gdzie się tam szło, kradło szliwki, wisznie, czereśnie, arbuzy nawet, to każde dziecko chyba. 06:22 No wiesz, Wojtek Kowalczyk u mnie mówił, że kradł samochody, więc od śliwek do samochodu. 06:27 Wiesz co, wcześniej poszedłem do sportu, żeby się do tego rozmiaru to rozrosło, ale... Jako dziecko robisz różne rzeczy, gdzie idzie towarzystwo, tam ty też idziesz. I naprawdę ja się cieszę, jakie dzieciństwo miałem. 06:47 Ale ono chyba też było trudne. 06:49 Nie było trudne, było ciekawe. Wiesz co, dzieciństwo było rewelacyjne. Do 14 roku życia ja żyłem marzenia i to dzieciństwo. Ostatnie powiedzmy od 10 do 14 roku już grałem w kosze. Tam jakieś wyniki już osiągałem. I to było widać nawet jak dostawałem oceny w szkole z plastiki, którą nie lubiłem. 07:22 Musiałem kręcić piłkę na palcu przez całą 45 minut, żeby dostać piątkę. 07:30 Krew, jak mi się zaczęła lać tutaj na podnokciu, to nauczyciel powiedział, dobra, starczy, już masz swoje, siadaj, piątka jest. Byłem sprytnym dzieckiem. 07:43 A czym zajmowali się twoje rodzice? 07:45 Ojciec był inżynierem w rafinerii paliwa, a matka pracowała w szpitalu. 07:51 Ale to był taki dom, do którego nie chciałeś wracać? 07:54 Nie, nie, nie. Tylko że na zewnątrz było dużo ciekawszych rzeczy i zawsze coś tam poza domem bardziej mnie interesowało niż w domu uczenie się albo siedzenie na kanapie. 08:09 Ok, a siostra jest do ciebie podobna? 08:12 Siostra też jest do mnie podobna. Rozrywkowa była i na wszelkie sposoby też. 08:20 Jakby śledziła mnie. 08:22 Okej, ale czekaj, a dziadek to był ktoś, kto był ważny? No bo to u niego pierwszy raz rzucałeś piłką do kosza, on ci to wyspawał. To był ktoś istotny? 08:31 Ja miałem dwóch dziadków, jeden i drugi był bardzo istotny. Natomiast jeden dziadek był w tamtym momencie w komunizmie, był dyrektor banku. 08:41 Ty to boisz szycha. 08:43 Tak, tak, tak. Włoziło mnie razem z nimi. Jechałem na wakacje nad mąże po dwa tygodnie. I to też jest dużo światu. Widziałem przez to, małym dzieckiem. Natomiast drugi, na wiosce nie było nic. Były świnie, były kurczaki, rola uprawiana. I ten dziadek akurat mi pod drzewem, winogroną zespawał taki obręcz, do którego zacząłem rzucać. 09:17 Faktycznie, naprawdę. Lubiłem tego dziadka i tego. Ten dziadek mi robił takie Jajecznice z prawdziwej wsi. Mam świetne wspomnienia. Od babci jednej, babci drugiej, dziadka jednego. Święte pamięci wszyscy są. 09:39 Ale dożyli twojej profesjonalnej kariery, mogli oglądać się na parkiecie? 09:43 A akurat ten dziadek, co mi zaspawał, wręcz nie. 09:47 A szkoda. Tak. 09:49 A wszyscy inni trochę tak. Moj drugi dżadek też, powiedz me, tylko w tych pierwszych latach jak pojechałem do Splitu mogłem obejżyć na telewizji parę mojih meczów jak już izwapają do seniorów Splitu. 10:06 Jak byłeś dzieckiem, szybko zrozumiałeś, że masz talent? No bo kiedy masz 14 lat i widzisz, że chcecie kilka klubów, musisz zdecydować, ty pewnie i rodzice, szybko zrozumiałeś, że jesteś w to dobry, że masz szansę zrobić karierę? 10:17 To też ukształtowało całą moją drogę i walkę w społecznościach różnych. 10:26 Przed koszykówką biegiałem, zdobywałem medale. Potem szedłem do ping-pongu, do tenisa stolowego, też zdobywałem medale. Potem równolegle trenowałem piłkę nożną i ping-ponga. Też było dobrze. Potem trener mnie wyciągnął do koszykówki, gdzie ja już wcześniej rzucałem na tym koszu. Potem mieszkaliśmy obok boiska, tam też rzucałem dużo i tak mnie trener wciągnął do koszykówki. lepszy niż inny powiedzmy w każdej z tych kategorii i czułem się ważny przez to. 10:59 I to mnie ciągnęło dalej. 11:01 Jeszcze bardziej. Czyli ta koszykówka nie była taką pierwszą miłością, taką oczywistą miłością? 11:05 Nie, nie, nie. Ale przez to, że ten trener miał taką pasję, Że mnie odciągnął od ping-ponga. 11:14 Dziękować rok w rok, dzień w dzień. A wszyscy, którzy kochają tenisa stołowego właśnie teraz cię krytykują w komentarzach za nazywanie tego ping-pongiem. 11:25 Tenis-stolowy czy ping-pong, żeby wszyscy wiedzieli, jestem najlepszy koszykarz ze wszystkich tenisistów-stolowych i jestem najlepszy tenisista-stolowy wśród wszystkich koszykarzy. 11:43 Mogę każdemu wyzwanie rzucić, tak że to jest to. Ale naprawdę ta ścieżka sportowa, gdzie miałem urodzony talent albo koordynację, że jakby troszeczkę dominowałem nad swoimi równieżnikami i to mnie ciągnęło, żeby jeszcze bardziej to uprawiać albo poświęcać się temu. 12:05 Ale odziedziczyłeś to po kimś? Był ktoś w twojej rodzinie, kto też był sprawny, kto miał jakieś predyspozycje? 12:10 Nie było nic takiego. Ojciec grał trochę w tenisa, ale tenisa ziemnego. I tu był samoukiem. Mama absolutnie nie ma nic wspólnego ze sportem. 12:21 No dobra, no to kiedy ty pierwszy raz uwierzyłeś, że możesz być profesjonalnym koszykarzem? 12:26 Jeszcze jechaliśmy na taki turniej do Belgradu i tam graliśmy z partyzanem Czerwioną Zwyzdą i takim radniczkiem. Ja miałem chyba 12 lat albo 11 lat, bo trener nas zawsze gdzieś na taką wycieczkę uzgadniał i później jechaliśmy, spaliśmy u domów przeciwników. 12:52 gdzie po jakimś czasie my wygrywamy mecze jako Mala Mieszcina przeciwko Partizan czy Czerwiona Zeda czy Cybona, a ja ciągnę zespół mocno, to widziałem, że jestem dobry naprawdę w tym. I jak to się stało, To jeszcze bardziej na tych koszach przed budynkami zacząłem klepać tę piłkę. Jak była zima, to mama pracowała w szpitalu i przywoziła mi takie gumowe rękawiczki, gdzie ja odcinałem tylko końcówki, żeby czuć tę piłkę i nawet na śniegu rzucałem, rzucałem, rzucałem. 13:36 bo gdzieś ta chęć bycia lepszy niż tamten zawodnik, który był najlepszy partyzalnie, w mojej imaginacji było, że on trenuje, to ja będę trenował więcej. Dała mi taką pewność, że następny raz, jak się zobaczymy, będę lepszy, a jak się zobaczyliśmy, naprawdę byłem lepszy, to jeszcze bardziej do tego, jakby pitbull terrier zagryzłem za to. 14:02 Wiesz co jest ciekawe, że kiedy o tym mówiłeś, jak grałem w piłkę, to też mam w głowie takich ludzi i nawet pamiętam ich imiona i nazwiska. Ty też tak masz? Tak. Kto to był wtedy? 14:10 Serdžan Jovanović, on jest teraz trenerem, ale mój rocznik, kurde, oni wychodzą w takich butach, kronos, kurde. W tych czasach koszulka czerwona, zwiezdę, którą tylko patrzyłem na telewizji i ja ich ogrywam. Teraz ciarki mi przychodzą. 14:29 A ile miałeś lat, jak dostałeś pierwsze powołanie do reprezentacji jakiejś młodzieżowej? 14:33 12 lat dostałem na powołanie reprezentacji Chorwacji. Wtedy było jeszcze w Jugosławie. 14:39 No tak, tak, tak, to wiadomo. A pamiętasz ten moment, jak dostajesz coś takiego? Bo to są takie rzeczy, których nie jesteś w stanie nawet, nie ma już czegoś takiego, co cię cieszy tak drugi raz, jak to, kiedy to się dzieje pierwszy raz. 14:50 Nie, oczywiście. Trener mi przychodzi, że przyszło do klubu, to wtedy do klubu przychodziło. 14:58 Gdzie jest Krańska Gora? Nie mam pojęcia, to jest w Słowenii. Tam będzie obóż. Przyjechałem na ten obóż, ja ze swoimi ciuchami, wiesz, słabo rozwiniętym fizycznie, ale tam jakoś spręciarz, który daje radę, a tam patrzę, ten z jego plastiką, ten z Ciboną, ten przyjeżdża z takim... 15:22 Nawet jeden chłopak miał Nike buty. Kurde, to było naprawdę wielkie wyróżnienie dla mnie. Cieszyłem się mocno. Byłem królem świata. 15:36 Nic dziwnego, ale To co powiedziałaś w krótkich pytaniach o tym momencie, w którym stajesz się dorosły, że masz 14 lat, wyjeżdżasz z domu rodzinnego, jedziesz do nowego klubu. Powiedziałaś o tym, że kończysz rozmawiać z rodzicami i po drugiej stronie słuchawki od razu zaczynasz płakać. To był dla ciebie bardzo trudny moment, czy dość szybko się miło wszystko zaadaptować? 15:57 Był dosyć trudny moment. 16:02 Jakby to powiedzieć, tu się wiele rzeczy nałożyło na siebie, bo się zaczęła wojna. I w tej wojnie dla mnie wtedy nie było wiadomo o co chodzi. 16:15 A ja byłem po drugiej stronie. 16:20 Państwo. Bo wtedy się jechało 8 godzin samochodem. Nie było autostrad. Wiem, że się zaczyna wojna. Ja jestem tu, oni są tam. Podjęliśmy taką decyzję, a nie inną. Bo pojechałem do Splitu. W tym momencie ja mogłem wybierać, mogliśmy wybierać z rodzicami, z trenerem, czy do Partyzanu, czy do Zwiezdy, czy do Cybony, czy nawet do Zadaru. Wybieraliśmy split. Palmy, może. Wtedy split 2-3 krotnie mistrzem Europy. 16:49 Naprawdę rewelacyjne miejsce. Wtedy sprawdzałem, bo jak się przygotowywałem, to była drużyna gwiazd. 16:55 Tamte realie. Także, ale jak już pojechałem tam i rzeczywistość się stała taka okrutna, i twarda dla czternastolatka to nie było łatwe. 17:09 Znaczy w ogóle wytłumaczyć to sobie w głowie, że rodzice są po jednej stronie państwa, ty jesteś po drugiej, a toczy się wojna w tym miejscu. To jest niewyobrażalne, ale z tego co znalazłem, nie wiem czy to jest prawda, że dom twojej rodziny został zniszczony, siostry i kuzyni wyjechali do Zagrzebia, twoi rodzice trafili do Danii? Jeżeli to prawda, bo tego nie wiem. A po dwóch latach dołączyła do nich także twoja siostra. I rodzice już zostali w Danii. 17:36 Wiesz co, to jest bardzo trudne do wytłumaczenia komukolwiek. 17:40 Tak, my mieszkaliśmy w Bośni wtedy. Przez rzekę dzieliliśmy granicę do Chorwacji. Mama pracowała wciąż w trakcie wojny w szpitalu w Chorwacji. 17:57 Ojciec był w mundurze chorwackim. Gdzież pochodzenie nie jest czysto chorwackie. Także żeby nie męczyć tutaj takimi... Ale to są bardzo... 18:08 Nie no to jest niewyobrażalne. Bo ty nadal masz 14 lat kiedy to się dzieje. 18:12 Dokładnie tak. Ja jestem w sprycie. Gdzieś tam... 18:18 Opowiem tak, żeby ludzie zdali sobie sprawę, co wtedy się działo. Pojechałem raz zobaczyć rodziców. Akurat tata wrócił z frontu. Mama wróciła z szpitala. Jesteśmy w domu, cieszymy się życiem, że jesteśmy razem. 18:38 I są sireny, alarm, że zaraz będą bomby. I czujemy, że słuchać, bo parę kilometrów stamtąd takie rakiety są wypuszczane i jest odgół specyficzny. I jest alarm, masz dwie minuty albo trzydzieści sekund, zależy, żeby się schować. Tata krzyczył na ziemię, ja na ziemię, mama na mnie, tata nas przekrywał. I jest huk, bomba. Padła jakieś 20 czy 30 metrów od naszego mieszkania. 19:11 Kawalki bomby rozwalili naszą szybę. Ok, jesteśmy na podłodze, szyba się... tam hałas jest. Koniec alarmu. Znowu jest alarm, czyli koniec zagrożenia. 19:25 Wstajemy, tata pyta, czy wszystko ok, żyjecie, żyjemy i oni rozglądają się po pokoju, co jest. Tata pokazuje, zobacz tutaj, tutaj jest kawałek tej bomby. Ten kawałek jest taki, a zrobił dziurę w ścianie taką. 19:46 Wiesz, to uderzyło jakby metr nad moją głową, gdzie siedzieliśmy. Takie są realia tego momentu. Ja potem po dwóch dni nie mówię nikomu z plicze, co się stało, wracam do domu i żyję z takiej świadomości, że mój ojciec znowu za dwa dni na front jedzie, mama do szpitala. 20:08 Później, oczywiście jak już mój dom nie był rozwołany, ale jak wyszły siły innego państwa do tego miasta, to moi rodzice musieli opuścić dom. Jako uciekli nie, bo nie mieli gdzie mieszkać, pojechali do Danii. A siostra i moja kuzynka, która straciła i ojca i matkę, czyli moich wujka i ciocia, została zaadoptowana przez moich rodziców i oni trafili dwa lata później do Danii jako uciekli nierzy. 20:43 A powiedz, a tak społecznie to było tak, że między tobą a rówieśnikami dochodziło dotarć, z którego miejsca jesteś? 20:53 Moje imię i nazwisko jest tak oczywiste, że jestem pochodzena z serbskiego, że w Horwacji nie miałem Latwa. Tylko że ja nie byłem wychowany w tym świetle, że nawet wiem kim jestem, że jestem Serbem, bo ojciec jest Serb, czy Horwatem, bo Miałam takich parę problemów Nawet, była taka sytuacja Zobacz, imaš ty dwóch reflektorów tutaj Jestem 14 lat na policji w Horwacji I całym pokoju jest ciemno I dwa reflektory są u mnie I mówi facet, kim ty jesteś? 21:34 Igor Miličić, kim jesteś? Narodowość tvoja Ja mówię, Jugosloven, czyli z Jugosławii. Oni mówię, nie ma takie narodowości. Kim jesteś? Nie mam pojęcia. Jesteś Hrwatem czy Srbem? Jugosloven. Nie ma takie. Policjanci, ja nie widzę nikogo, widzę tylko takie w wieku 14,5 lat. To nie jest łatwo. 21:58 Nie jest łatwo i ciężko chyba, żeby koszykówka została jakimś głównym zainteresowaniem, bo dlatego mnie też ta twoja droga zainteresowała, że kiedy to wszystko się dzieje, to w głowie takiego czternastolatka jest wszystko. Jest jeden wielki bałagan. Bo nie wiesz, czy jest bezpiecznie, nie wiesz, co masz robić. Zastanawiałem się, czym dla ciebie wtedy była koszykówka. 22:15 Jedynym wyjściem do świata. Jedynym wyjściem, w którym ja mogę zrobić sukces, gdzie mogę uciec z tego wszystkiego, z tych problemów, była koszykówka. 22:27 Ja wtedy dopiero zrozumiałem, że ja nie miałem innego wyboru niż stać się koszkarza. Do tego momentu była mocna zabawa. Byłem lepszy niż inny. A wtedy uświadomiłem sobie, że Nie ma powrotu, muszę być lepszy niż inny. Tym bardziej, że jestem na ich miejscu, na ich terytorium. Od każdego stamtąd muszę być dwa razy lepszy, żeby zostać zauważony. 22:57 Także ta walka się stała wtedy prawdziwa walka o przetrwanie. 23:05 Pamiętaj proszę o subskrypcji mojego kanału. 23:08 Pamiętasz moment w tej karierze młodzieżowej, kiedy spotkałeś gościa, który był tyle lepszy od ciebie, że pomyślałeś sobie tak dobry nie będę? 23:18 No to znaczy w mojej karierze jako Jak grałem przeciwko również nikom, to ja byłem tym. I wszędzie gdzieś tam dominowałem. Ale widziałem tych starszych, gdzie widziałem, że on jest i zbudowany, i ma ładny rzut, i biega szybko. Ja nie byłem szybkim zawodnikiem, byłem sprytnym, ale nie szybkim. A on ma wszystko. I mówię, kurde, jak ja tam dotrzę. Natomiast słuchaj, taka ciekawa historia. 23:49 Ten sam zawodnik, który był moim idolem, przyszedł do tego klubu. 23:54 Na pierwszym treningu ja trochę go nacisnąłem i on zaczął płakać do trenera. Był cztery lata starszy ode mnie. 24:01 A czekaj, ale to nie jest ten gość, który dał ci buty, a potem był twoim trenerem? 24:04 Nie, nie, nie. To jest legenda. To jest inny zawodnik. On był w pierwszym składzie. Ten zawodnik, wiesz, jak ja zobaczyłem, że moja legenda, czy mój idol, Ten był ładny, naprawdę ładny i wszystko miał w życiu. Że płacze, no kurde, jak on płacze, to jeszcze bardziej. 24:24 Jestem lepszy. 24:25 Za chwilę ja jestem lepszy od niego, od swojego idola. 24:27 To ja sobie wyobrażam te kłótnie w twoim dowód. 24:31 To jesteś tyranem. On płacze, to ty dociskasz. 24:35 No dobra, ale jesteś dzieciakiem, mówisz, że nie spotykasz nikogo lepszego. Jako rówieśnika jesteś najlepszy w tej kategorii. Jak toczy się dla tych, którzy nie wiedzą twoja kariera, potem jak wchodzisz już w ten wiek seniora? Co się dzieje? 24:49 W pewnym momencie byłem jako numer jeden na świecie na pozycji rozgrywającego. Jako projekcja był, że jestem numer jeden na świecie. I niestety w tym momencie złapałem taką dosyć mocną kontuzję, krzyżową więzadła zerwałem, co wtedy oznaczało koniec kariery. 25:10 Twoje wiązadła krzyżowe jednak były operowane dzięki uprzejmości Chicago Bulls przez lekarza, który był związany z tym klubem. Więc to nie brzmi jak koniec kariery, a brzmi jak pierwsza poważna poprzeczka do przeskoczenia. 25:26 W Europie? 25:28 Zobaczcie sobie, że Tom kontuzje mówi klubowy lekarz nie wykrył. Pośredom do inego lekarza, który jest specjalistą kolana i on mówi, a poczekaj, że trochę się zagoje i będzie trochę biegao za dwa tygodnie. Ja byłem w dresie na rozgrzewce Split przeciwko Zriniewac, gdzie inny lekarz mnie wziął na namówienie mojego fizjoterapeuta. Sprawdź go. On wziął dwie sekundy, sprawdził taką szufladę, test. 26:00 Lepiej, żebyś nie poznał tego. 26:02 Przecież to dziecko ma zerwanie krzyżowe wiązadła. Co wy robicie z nim? Czemu on jest w ogóle w stroju koszykarskim? I mówi do mnie, młody, jest jeden lekarz w Austrii, który to operuje, w tym momencie jest jeden lekarz w Hiszpanii. Żeby trafić do tych lekarzy, to musiałeś być gwiazda piłkę nożną, a nie dziecko 18 lat. 26:25 Akurat w tym momencie, po tych wszystkich zadimach, ja byłem na liście obserwowanych zawodników przez Chicago Bulls. I tam był Ivica Dukan, który był ze Splitu jako scout. 26:37 I oni zaoferowali pomoc, bo byłem jakby prospektem, że tak powiem. Ja musiałem przedłużyć swój kontrakt, przedłużyć bez kasy, żeby tam pojechać za splitu. Także to też była taka decyzja, czy przedłużasz kontrakt za darmo, był na 6 lat, na 4 lata, na 6 lat, bez kasy, ale żebyś został operowany u doktora od Chicago Bulls, doktora Dream Teamu. Tak naprawdę on był doktorem później Dream Teamu. 27:09 Także akurat ten doktor mi uratował karierę. Nie ma co tutaj się oszukiwać. Ja skończyłem karierę grając w AZS-ie. Miałem 37 lat. A z wieku 18 lat zerwałem mi za to. 27:24 No ale to czekaj. Jak blisko byłeś Chicago Bulls? 27:27 Chicago Bulls było tak, że oni mi zrobili tą operację i trzymiesięczną rehabilitację. Ja wtedy, jak byłem rehabilitowany przez różnych tam doktorów i fizjoterapeutów z Chicago Bulls, to było w poranich godzinach, godzinach wieczornych, szedłem, czy po południowych, szedłem, to było naprzeciwko, mój hotel był naprzeciwko hale, gdzie oni trenowali. I na kulach miałem dostęp, oglądałem te treningi i miałem dostęp do archiwum kaset VHS, z lat poprzednich. 28:08 Ja zawsze brałem dziennie po 4-5 kaset, oglądałem te mecze I na drugi dzień oddawałem to Braham Nowe. Trzy miesiące tam byłem. Ja obejrzałem setki meczów. Obejrzałem ten mecz jak Jordan zrobił przeciwko Boston 63 punkty. To obejrzałem chyba cztery razy. I nawet te mecze, które nie były pokazywane w Europie. To wszystko obejrzałem. I wtedy się zaczęła jakaś więź z Chicago Bulls. 28:38 Później się stało tak, że ja Złapałem kontuzję drugiego kolana w Kielcach i nie wierzyłem nikomu. Dajcie mi, jadę do Chicago Bulls, ja zaplacę tam, coś tam, coś tam. 28:54 Jak się stała ta rehabilitacja, że już powiedzmy, byłem mniej więcej zdrowi, żeby grać, tam się skontuzowało dwóch, a potem i trzeci rozgrywający zespole. 29:07 I ja wracam, wygrałem żutową rivalizację z B.J. Armstrongiem. I jak trenerzy to widzieli, mówią, dajcie chłopaka tutaj do nas, bo mamy kłopot z spolem. Zaproponowali takom dwutigodnijom gaże. Natomiast jak bym wtedy podpisał to nie wiadomo, czy bym wrócił do Kielc. 29:38 W Kielcach się trochę nie zgodzili z tym rozwiązaniem, także nie dostałem ten dwutygodniowy kontrakt. Co było najśmieszniejsze, oni podpisali gościa, ten nie zagrał ani minutę, przedłużyli go na drugi dwutygodniowy kontrakt, nie zagrał ani sekundę i został na cały sezon tam. 29:58 Później ten gość, lata później, stał się jeden z trenerów w Chicago Bulls. Pierwszym trenerem. 30:08 To kto to był? 30:08 Fred Hoiberg. 30:13 Bo życie składa się z takich elementów i twoje życie jest świetnym przykładem do tego. 30:16 Naprawdę. 30:18 To jak powiedziałeś trochę o swoich klubach, o tych wyborach, to wszystko też się składa w całość i czasami jest tak, że nie wymyśliłbyś tego życia, jakbyś był nawet tym osiemnastolatkiem, że tak będzie wyglądało twoje życie, jak będziesz dzisiaj w tym punkcie. 30:30 Wiesz co, wszystko się zdążyło. Rewelacja, bo gdybym poddał inne decyzje, nawet te błędne, ja się cieszę z nich, bo one mnie doprowadziły do tego kim jestem teraz i jaką rodzinę mam teraz i jak żyję teraz. 30:43 Ale kiedy zerwałeś te więzadła, to byłeś załamany? Załamany strasznie. Bo wydaje mi się, że to może złamać nawet najsilniejszego. Jeżeli wszystko się tak układa, jesteś numerem jeden. Jeszcze ty w tamtych latach, w każdych, byłeś bardzo wysokim rozgrywającym. Był tylko chyba jeden wyższy w Europie. 31:01 Ty wiesz, że w tamtych latach oni mi obniżali wzrost? Tak, do 1,94 m. 31:06 Do 1,91 m, nawet przez wiele, wiele lat. Ja później, jak już się stałem zawodnikiem, wymagałem od ich strony europejskiej, żeby mi normalnie dali 1,94 m, chociaż tyle. 31:16 Okej, dobra. To ja czytałem o tym, że 1,94 m było, a nie widziałem, że 1,91 m. Widzisz, to jeszcze niżej miałem. 31:24 Jeszcze niżej, żeby podpisywać te umowy jako rozgrywający. 31:29 A powiedz, ale kiedy twoi rodzice mieli całkiem dobre prace, to nie było takiej presji, że jak już zerwałeś, to więc zadba rzuć tą koszykówkę i zacznie się zająć czymś innym? 31:37 Moi rodzice byli uciekli nierzami w Danii. Oni nie mieli żadnej kasy. 31:44 Jak miałem 15 lat, czy 16 lat, rodzice zbierali przez miesiąc, żeby mi wysłać 10 niemieckich marek. 10. 31:54 Czyli to był bardzo trudny czas. 31:56 Dla nich? Oni żyli od socjalów w Danii jako pomoc społeczna w kempingach do ucieklenierzy. To było rodzinie bardzo trudny moment. Moi rodzice jak się dowiedzieli, że ja muszę przedłużyć kontrakt, żeby pójść tam za darmo, a oni nie mogą mi jak pomóc, to było naprawdę dla nich też Jakby bardzo trudny moment. 32:27 Ja jestem w Splitcie, oni są w Danii. Nie mogą mi pomóc. Wiem, że mi nie mogą pomóc. Nie mamy gdzie pożyczyć pieniądze. Rodzice nie mieli nic wtedy. Oni stracili wszystko. 32:41 A jakiej podpisałeś? Jakiej wielkości można podpisać pierwszy swój zawodowy kontrakt w Koszykówce? 32:50 Osiemnastolatek. 32:51 Ja wtedy podpisałem dziesięć tysięcy marek na rok w dwadzieścia pierwszym i drugim roku, dwadzieścia tysięcy marek w drugim i trzecim roku. Trzecim i czwartym roku. Także to był mój zarobek. Oprócz tego miałem stypendium sto marek miesięcznie. Także to był taki kontrakt. 33:12 Ale na tamte realia to były jakieś pieniądze? 33:15 Ja za pierwsze pieniądze, co uzbierałem z tych 100 marek miesięcznie, bo zbierałem, zbierałem, zbierałem i dostałem tych pierwszych na koniec 2018 roku powiedzmy tych 10 tysięcy dostałem, to kupiłem Fordesco. 33:29 Świetnie dysponowałeś pieniędzmi. 33:33 Słuchaj, wtedy ja mogłem kupić dom przy morzu za te pieniądze, bo było wiele Serbów, którzy uciekali do Serii i dawali te domy za nic. 33:45 Natomiast patrząc z tej perspektywy, wiem, że zrobiłem duży błąd, ale taka pociecha, że co? 33:53 Tego nie mam, co rozkminę, bo to jest tak jak byśmy powiedzieli, że mogliśmy kupić bitcoiny, kiedy kosztowały po dolarach. Tak jest, dokładnie tak. Nikt by tego nie wymyślił. Ale kiedy w 1999 roku trafiasz do Polski, to już myślisz, że jest po poważnej karierze? Że tak naprawdę te wszystkie marzenia, które miałeś, to jaki byłeś, to już jest po prostu praca? 34:10 Nie, nie, nie. Bo ja nawet to lato miałem trafić do Maccabi. 34:16 Bo mój agent obecny Za czym miał tą transakcję? Za czym miał tą transakcję? Żeby dostać dwóch bardzo dobrych zawodników z Horwacji, żeby ich podpisać i żebyśmy zrobili zamiane, że ja za Splitu jade do Zagrzebja i jeszcze Joško Poljak, że by szedł do Zagrzebja, a Josip Sesar, że by szedł do Splitu. On by wtedy ogarniał wszystkich trzech zawodników. On za czym miał tą transakcję? Żebym ja pośleł na kontrakt do Maccabi jako naturalizowany Bosman, Bosman-zawodnik. 34:49 Makabe było wtedy, tak jak teraz, duży klub, najwyższy poziom. Bo będzie coś lepsze. Będzie lepsze, bo będzie lepsze, a na koniec nie było nic. Zadzwoniłem do agenta, pytałem się, czy masz cokolwiek, bo ja nie mam już grosza. 35:08 Ja mi powiedział, jest jeden trener, który cię widział na kampie na Węgrach i on cały czas namawia mnie, żebyśmy tam podpisały. Czy oni zaplacą oszkodowanie do splitu? Tak. To ja lecę. Gdzie? Do Polski. 35:30 Zastanowiłem się na chwilę. Powiedziałem, tak, lecę i koniec tematu, bo ja muszę 35:36 No ale widzisz to, czyli był taki klub, który decyzję podjąłeś tylko z perspektywy finansowego. 35:43 Trochę tak. No jak no trochę. Albo masz coś do jedzenia, albo nie masz, tak jest. 35:50 Zamykasz oczy i widzisz te domy na plaży, a potem je otwierasz, otwierasz oczy z powrotem i widzisz Kielce, 1999 rok, to myślisz sobie, że stoi w głowie? 36:02 Powiem ci taką rzecz, że zaskoczę cię. Jak się pokłóciłem z Pritcher rok wcześniej, jeden taki agent mnie sprowadził przez takiego trenera Mirosław Noculak, który się stał agentem w tym momencie, sprowadził mnie do trefla, do Sopotu. 36:22 Tak, bo ty miałeś przecież tą kontuzję, gdzie też bardzo poważna rzecz. Tam byłeś miesiąc czy dwa? Dwa tygodnie byłem. 36:29 I zrobiłem takie testy, chcieli mi podpisać. Wiem, że prezes Szelangowski bardzo chciał mnie podpisać. Natomiast ja na tablicy, która nie była zabezpieczona, rozciąłem sobie tutaj mocno rękę. Na szczęście to było milimetr od nerwa. Gdybym rozciął trochę bardziej, to też by było po koszkówce. 36:54 I przez tą kontuzję nie mogłem zostać w Polsce na kontrakcie. Wróciłem do Chorwacji. I rok później przeświadczenie, że jadę do Polski nawet w tym momencie było naprawdę W Chorwacji jakby inaczej było spojrzenie na Polskę w tym czasie. Jakie? Było słabe, bo Polacy przyjeżdżali do Chorwacji, handlowali różnymi rzeczami, żeby mieć urlop trochę tańszy. 37:32 Ja mówię, będzie szaro, buro, jadę do części wschodniej, ale bardzo wschodniej. Ale ląduje w Trójmieście, kurde jadę autostradą i szedł stację, co w Chorwacji nie mieliśmy. 37:46 Za chwilę na Mączaku kurde McDonald's, co w Chorwacji było tylko w Zagrzebiu. 37:52 O kurde, tu jednak jest życie. 37:56 A akurat wtedy... Ty powinieneś w marketingu Kielc pracować w ogóle. Ja cię pytam o Kielc, a ty wymieniasz Monciak na razie. 38:02 Ale to był Sopot, bo ja do Sopetu pojechałem, bo to było wcześniej. 38:07 I dlatego tę decyzję odnośnie Kielc podjąłeś Sopot. 38:13 Myślałem, że to jest, jadę do Polski, ja widziałem Polskę. No ale widziałem Sopot i Mąciak. 38:18 Wiesz, był mi ostatnio taki Mateusz Damięcki, aktor, możesz nie znać, ale opowiadał mi taką historię, że rozstał się ze swoją żoną i mówił, jest singlem, poszaleje, nigdy tak nie robił. I pisał na Facebooku z jedną dziewczyną, że spotkajmy się w barze i że on tam przyjedzie. On już był po kilku piwkach, był zrelaksowany, pojechał do tego baru, tak na pewniaku podszedł i mówił, postawić ci drinka, coś tam, gadał z nią. Wieczór był na tyle udany, że pojechali do niego i on rano jej mówi, dobra, to już nie piszmy na tym Facebooku, daj mi swój numer telefonu, będzie po prostu nam się łatwiej zgadać. 38:51 A ona mówi, ale my nigdy nie pisaliśmy na Facebooku. 38:56 Ja rozumiem, że twoja historia z Zobot i Kielce jest dokładnie taka sama. Trochę tak, trochę tak. 39:02 A jakie masz pierwsze skojarzenie, jak słyszysz Polonia, Warszawa? 39:07 Pierwsze skojarzenie. Fajne miasto. Rewelacyjne imprezy. Wróciłem do wina wtedy. Ale to przypadkiem. Nie, nie. Barbados. 39:28 Fajne miasto. Naprawdę. Rewelacyjne. 39:30 A ty i Sopot to przeznaczenie? Tak. 39:33 Tak, zdecydowanie. Bo całe życie się później ułożyło w takiej aurze Trójmiasta. 39:45 No przecież to po prostu ty masz w DNA wpisane plaże. Dokładnie. Bo nawet jak byłeś we Włoszech, to ty opowiadałeś, że zajdziesz sobie tam w hotelu, do plaży, jesteś dwa razy bardziej szczęśliwy wtedy, jak opowiadasz o plażach. A jakbyś podsumował te dwa lata w Sopocie w tamtym okresie. No bo wchodzisz do dużej polskiej koszykówki. Puchar Polski, superpuchar, wicemistrzostwo. 40:07 Teraz, żeby to nie brzmiało jako bufona. 40:12 Tak będzie brzmiało. 40:13 No tak. Gdziekolwiek nie byłem, kluby osiągali najlepsze sukcesy. 40:18 Nie tylko w Polsce, w Belgii to samo, w Turcji to samo, w Rosji to samo. I to nie zawsze ja grałem pierwszoplanową postać, ale jakoś jakimś dziwnym trafem tam, gdzie jestem, to są duże sukcesy tego akurat klubu. Może nie jest to nie wiadomo co, ale pierwszy medal Sopocie to ja go zrobiłem. Pierwszy srebro, finał to też ja zrobiłem. 40:52 Z zespołem oczywiście. Ale ja byłem tam. W Van Ville też mistrzostwo po wiele, wiele srebr. Belgii, puchar i finał. Także ja wspominam Trójmiasto jako moje miasto. 41:13 Też rozrywkowo, rewelacyjnie, sportowo jeszcze lepiej. Zarobiłem pieniądze. 41:21 Także wszystko się zgadzało. 41:22 A jeżeli możesz, to koszykarz w tamtych latach zarabiał dobrze? Jak ja czytałem na przykład o twojej pensji mogłem znaleźć tylko jedną, szczerze powiedziawszy, to były plotki o Besiktasie. Nie musisz mówić wprost, ale tam było, że zarabiałeś 25 tysięcy euro miesięcznie. Zastanawiałem się w ogóle, jaka jest przebitka na koszykówce w dzisiejszych czasach, jak do tego, kiedy ty sam byłeś zawodnikiem. 41:43 No wtedy, jak ja przyjechałem na kontrakcie, zawodnicy podpisywali kontrakty na 200-250 tysięcy dolarów. To polskie zawodnicy. Wtedy 250 tysięcy, jak ja zarabiałem w Besiktasze, powiedzmy, mniej więcej tyle, powiedzmy, Nieporównywalnie, teraz za 250 tysięcy możesz kupić malutkie mieszkanie nad wodą, a wtedy za 250 tysięcy dolarów wtedy możesz kupić wiele większych mieszkań nad wodą. 42:15 No tak, to prawda. Dlatego w te czasy, jak ja przyjechałem, naprawdę to był złoty okres polskiej koszykówki, bo wiele dobrych zawodników i tylko kadrowiczów przyjeżdżało do Polski. 42:27 Jak powiedziałeś już o tych drużynach, o tym, że drużyna, w których byłeś naprawdę udawało się wygrywać, to jakim byłeś kolegą dla kogoś, kto zabierał ci minuty na boisku? 42:36 Nie byłem dobrym. Nie byłem dobrym, bo ja walczyłem o życie. To nie było tak, że generalnie jako obcokrajowiec musisz zrobić dwie rzeczy. Musisz mieć winnik i musisz mieć indywidualne osiągnięcie na poziomie, żebyś mógł zarabiać dalej. Musisz ciągnąć zespół do wyniku, ale też musisz indywidualnie robić jakieś tam osiągnięcia. 43:08 I teraz wiele obcokrajowców nie mogą połączyć te dwie rzeczy. 43:16 Jak szło dobrze, to byłem rewelacyjny. Jak by szło źle, to tak mocno chciałem ten sukces, że byłem zły. I nie byłem dobrym powiedzmy partnerem dla kolegów w takim okresie. 43:32 Potrafiłeś się cieszyć z wygranej drużyny, kiedy ty byłeś rezerwowy? 43:36 Pod koniec swojej kariery tak. 43:40 Trochę trzeba było na to poczekać. 43:42 Taka jest prawda. Ja jako koszykarz dojrzewałem. 43:47 A jak widzisz to u innego koszykarza, to myślisz sobie, to jest dobra cecha. 43:52 Bo ty, chciałem o tym później, ale ogólnie to jakbym miał powiedzieć co najczęściej powtarzasz, to że polscy koszykarzy mają fatalną, najgorszą jaka istnieje mentalność. Ogólnie, że są leserami, ja to uproszczę, że są leserami, że dopiero ci, którzy przyjeżdżają na kadrę, wiedzą po co grają w koszykówkę. 44:13 To się zmieniło, bo teraz zawodnik Polski trenuje latem, robi indywidualne treningi, inwestuje w siebie. Problem jest, dlaczego nie są na najwyższym poziomie. Oprócz tych, którzy już osiągnęli ten poziom, mało nowych zawodników. 44:37 mają jakość, żeby się wybić na wysoki poziom, jest szkolenie młodzieży. To jest zupełnie inny temat. Natomiast kiedyś polski zawodnik przez wszystkie reguły przyjeżdżał na trening. Ostatni i znowu, nie mówmy, że 100% zawodników, ale większość. Był taki Andrzej Plutak, który przyjeżdżał pierwszy, wychodzi ostatni. 45:04 Jeden, który powiedzmy tą regułę gdzieś tam lamał, ale w tamtych czasach nie byli zbyt pracowici zawodnicy, przynajmniej ci, co ja ich spotykałem w swoich zespołach. 45:19 Ok, czyli dobrze to zinterpretowałem. 45:22 To było bardzo dawno temu i nieprawda. 45:25 To nie tak bardzo dawno temu, bo te wywiady były całkiem świeże. To było tak jak ty zaczynałeś pracować jako selekcjoner reprezentacji Polski, że było widać, że po prostu byłeś zły na to, ale dlatego cię o to zapytałem, czy ty potrafiłeś się cieszyć z tego, ze względu na to, że ja rozumiałem, że to jest właśnie ta mentalność, że czasami coś, co może wydawać się na pierwszy rzut oka złe, to ty możesz widzieć to w tym gościu i widzieć w nim ten ogień, który jest super dobry. 45:50 Jako trener dużo używam psychologii. Dużo czytałem na ten temat, dużo próbowałem się edukować na temat psychologii. Wiem, co ja przeżyłem w życiu. Wiem, jakie cechy dobre, jakie złe miałem. Wiem, jak zmieniłem swoje podejście, jak miałem 26 lat, jak zmieniłem swoje podejście, jak miałem 30 lat, a jak zmieniłem swoje podejście do szkółki, jak miałem 34 lata. 46:19 Jestem samokrytycznym wystarczająco, żeby wiedzieć, co robiłem źle w przeszłości. Akurat odczytuję pewne rzeczy, pewne cechy u zawodników dosyć łatwo i mogę tym manipulować, mogę tym sterować. Troszeczkę. Czyli to wszystko co ty mówisz jest prawdą, natomiast teraz to się dużo zmienia w nastawieniu zawodników. W kadrze jest zupełnie inaczej. To jest 100% odwrotnie od tego co powiedziałeś. 46:51 Nie no, to sam ty też powiedziałeś, więc nie dodaję sobie tego w żaden sposób. A powiedz, jak dużym twoim sukcesem było to, że miałeś rodzinę? Bo o piłkarzach, bo tych znam najlepiej, mówi się, że kiedy mają rodzinę, to zdecydowanie łatwiej robi im się karierę, bo mają wtedy kogoś, kto stabilizuje to życie domowe, jest to wszystko bardziej poogarniane. Jak dużym sukcesem w twoim życiu dla twojej kariery była twoja rodzina? 47:16 Wiesz co, w pewnym momencie, jak się ja związałem z moją żoną, wszyscy mi powiedzieli, że moja kariera poszła w dół. Natomiast to absolutnie nie jest prawdą, bo moja taka zadziorność, żeby dotrzeć do czegoś, to nie był nawet sukces. To była niezależność. To było tak duże, że wszystko Co jest przede mną? 47:48 Robiłem dla mojej rodziny, żebym ja mógł być niezależnie od wszystkich. Od słabych prezesów, od polityki, od sezonu, od kontuzy. Bo nie w życiu taką sytuację, że kontuzja mnie mogła przerwać życie. Żeby się stać niezależnym, musiałem walczyć jak lepiej. A jak już swoją rodzinę gdzieś tam zgrupowałem i zrobiłem, to jeszcze bardziej. To była moja obsesja. 48:18 Żeby się stać niezależnym. 48:20 A jak już rozmawiałem o niezależności, bo co powiedziałeś w tym momencie, że kiedy trafiłeś do Kielc, nie miałeś zupełnie pieniędzy i wybrałeś ten klub, po to po prostu byli w stanie zapłacić pieniądze. Pieniądze cię zmieniły? 48:36 Myślę, że nie. Wtedy ja kupiłem pierwsze mieszkanie. Po tym sezonie w Kielcach kupiłem mieszkanie za te pieniądze, co oszczędziłem. 48:45 Oczywiście ja żyłem naprawdę rozkosznie, bo wtedy się zarabiało dobrze z bonusów. Żyłem jako król świata. 48:55 A tam główną część dostawiłem, kupiłem mieszkanie. Myślałem, że każdy rok kupię jedno mieszkanie, na koniec kariery będę miał 10 mieszkań. 49:04 I będzie. 49:05 A ile masz mieszkań? 49:06 Mam dosyć. Wystarczająco. 49:09 Ale czekaj. 10 czy mniej? 49:14 Więcej. 49:18 Dobrze jest. 49:20 Dobrze jest. A ten Andrzej odszedł z Polski. Wrócił później. Mówię o starym. Był o starym. 49:29 A ja o młodym. Wtedy mówiłem o... A okej, widzisz. 49:32 A młodego ja wziąłem pod swoje, dałem go rozgrywającego, a teraz on odszedł do wielki świat i chwalam mu za to. To jest świetna droga i należy mu się ta droga. 49:43 No dobra, ale pogadajmy o czymś. 49:52 co jest też bardzo istotne w twojej karierze. 2002-2003, Anvil, Włocławek. Co było wyjątkowe w tamtej historii w Anvilu, że zdobyliście mistrzostwo po tylu latach bez mistrzostwa? 50:05 Wiesz co, przypadkiem ja trafiłem do tego zespolu w trakcie sezonu, bo akurat nie podpisałem przedłużenia kontraktu w Prokomie i trafiłem w trakcie sezonu. Byłem zmiennikiem i cieszyłem się zwycięstwem. Nie byłem w pierwszej piące, cieszyłem się bardzo naszym sukcesem i każdym meczem. To jest trolla w zespole. Mieliśmy fantastyczną atmosferę w zespole. Naprawdę, my bawiliśmy się, imprezowaliśmy razem, graliśmy pokera cztery razy w tygodniu, ale to było, że osiem zawodników jest w grupie. 50:46 Dziewięć zawodników jest w grupie. Cały czas razem. I gdzieś też był Andrzej Urlep, który nas prowadził jako trener. 50:57 Naprawdę świetna grupa ludzi. 51:01 Czyli wygraliście też atmosferą. A dlaczego nie przedłużyłeś tamtego kontraktu? 51:05 Bo zaproponowali mi znowu takie pieniądze, które nie satysfakcjonowali mnie. 51:16 Nie byłoby na mieszkanie. 51:18 Tak, bo z Procomu do Anvilu się trochę obniżyły te wynagrodzenia, ale też miałem mocne problemy z Achillesami i wiedziałem, że w trybie treningów z Andrzejemu lepiej nie wytrzymałbym tego. 51:36 A to bardzo świadome. 51:38 Trochę dwutorowo. 51:41 Ale dlaczego wygrywasz mistrzostwo i wyjeżdżasz z Polski? 51:45 Mieszkania za drogiem? 51:46 Nie, w Polsce było bardzo tanie mieszkanie wtedy. Akurat nawet wtedy, w tym okresie Włocławka nabyliśmy dwie fajne nieruchomości w Trójmieście. 52:02 Policzymy to na koniec podcastu. 52:03 Nie, jest ok. Nie ma co liczyć, jest dobrze. Ale wiesz co, naprawdę to jest... 52:15 Ten kierunek, co już drugi raz poruszałeś, jest świadomy kierunek. Bo ja się spotykałem i wychodziłem do barów i do diskotek z wieloma piłkarzami, wieloma koszkarzami z Chorwacji, którzy osiągnęli dużo większe kariery niż ja, którzy zrobili dużo większe pieniądze niż ja, a nie mają nic. I nie mieli nic nawet wtedy, jak razem balowaliśmy, a oni mieli kontrakty nawet w milionach. 52:44 I to mi dało taką nauczkę, że nie muszę wszystkie błędy ja sam popełnić, żeby się nauczyć. Uczyłem się też od przykładów kolegów, jak nie chcę. 52:55 Ja sobie z tego żartuję, ale tak naprawdę to jest świetne, co mówisz. Bo to jest lekcja też dla tych wszystkich chłopaków, że z jednej strony nie trzeba być wykluczonym gościem z szatni. 53:06 Można imprezować, bawić się, śmiać się, ale na koniec właśnie myśleć o tym, co będzie w przyszłości. 53:12 Nie, dokładnie, ale myślę, że w tych czasach teraz jest ta świadomość dużo, dużo wyższa niż kiedyś. Przynajmniej w Koszkówce. 53:22 Ale później wyjeżdżasz, jesteś w Grecji, w Kosowie, potem pogadamy o tym szerzej, w Turcji, Belgii, potem znowu ponownie w Turcji i w Rosji. 53:30 Dlaczego ta kariera, bo ja myślę, że ty jednak jesteś ambitnym gościem, załóżmy sobie to od razu szczerze, te kluby nie były spełnieniem twoich marzeń. 53:38 Dlaczego to nie poszło lepiej niż to, co się wydarzyło w twojej karierze? 53:42 Popełniłem parę błędów. Pierwszy błąd był taki, że w momencie jak wtedy agent, który się wybijał, przyszedł po mnie, żeby podpisać z nim. Ja nie podpisałem kontraktu z nim. 53:56 Dlaczego? 53:57 Bo tak jak mówię, jestem starosiecki, jak coś złapię, ja się tego trzymam. 54:01 Musi się zdarzyć naprawdę cud, żebym mnie to odpuścił. 54:06 Nie chciałem zmieniać. Nie zmieniam. Jestem tradycjonalistą i tyle. Natomiast to był błąd. Ja teraz się związałem rok temu z Miszką. On pamięta, w momencie, kiedy pojechał na Sztepskopleso do Słowacji, żeby mnie podpisać, ja mu jakby odmówiłem. Do tej pory mamy za złe, bo on widział we mnie jakiegoś prospekta w tamtych czasach. To był pierwszy taki błąd. Drugi błąd był nieprzedłużenie z Prokomiem, bo myślę, że wiele, wiele lat do przodu bym tam grał na wysokim poziomie. 54:38 Jak się klub rozwijał, ja bym też te swoje ambicje z tym klubem równolegle zadowolił. Także było takie parę błędów moich, których wiem, że zrobiłem i ta kariera się potoczyła w tym kierunku. 54:59 Znaczy, bo to nie jest zły kierunek, tylko jak rozmawiam z tobą, to da jasno się odczuć, że ty chciałeś być najlepszy na świecie i to w ogóle nie jest wolbrzymione. 55:07 Taka jest prawda, natomiast musi się wtedy dopasować do sytuacji, do rzeczywistości. 55:16 Ale czekaj, kiedy byłeś najbliżej dużej koszykówki poza tą sytuacją z Kielc? 55:21 Zresztą trudno powiedzieć, bo na przykład miałem takiego Capiccioni. Jak zmieniłem agenta, to zmieniłem na Capiccioniego, który wtedy rządził w Europie. I on mi mówi, no to wysyłałem cię z Holdenem, z Papa Lukasem i ty jesteście na liście w Czeska, jesteście na liście w Mediolanie i jesteście na liście w Barcelonie. Oni ode mnie chcą rozgrywającego. 55:51 Człowiek, gdzie ja, gdzie mnie do takich nazwisk, ale może to była taka droga, że jakbym ja miał bardziej cierpliwości. Może bym gdzieś tam upchnął do tych zespołów, ale wtedy ja przyjeżdżam z Anvilu, a ten Holden, który grał w CSKA za miliony, jesteśmy w tym samym koszu. Czyli jestem na straconej pozycji. Trochę szczęścia trzeba, natomiast też jak prowadzisz swoją karierę, to jest bardzo istotne. Ja wiem, że popełniłem parę błędów, natomiast walczyłem o przetrwanie, walczyłem o tą niezależność i gdziekolwiek ta droga się powiedzmy otwierala, to szedłem jak po swoje. 56:36 No i ja jednak kiedy przygotowywałem się, to miałem w ogóle w głowie coś takiego, że twoja kariera koszykarska, zawodnicza była tylko grą wstępną do prawdziwej kariery, która przed tobą, że pomyślałem sobie o gościach, którzy byli średnimi piłkarzami, a zostali wybitnymi trenerami, I pomyślałem sobie, nie chcę cię zwrócać do średniego koszykarza, ale że twoje osiągnięcia koszykarskie mogą być średnie do tego, co będzie w twojej karierze trenerskiej. I że pomyślałem sobie, że to w twoim życiu nie dzieje się nic przez przypadek, że te wszystkie rzeczy są jakimiś małymi elementami, które szerzej się rozwijają i zmieniają ciebie jako człowieka, bo kilka razy naprawdę byłeś na kolanach, bo chciałbym ciebie poznać, i móc z tobą wtedy porozmawiać, na pewno w kilku momentach twojego życia. 57:20 Jednym z tych był moment, kiedy jesteś w Grecji i słyszysz, że masz pozytywny wynik testowany dopingowego. 57:27 Ale wtedy ja już mam małżonkę, mam dziecko. To nie jest to samo, jak jesteś sam. A okej, mamy jakieś zabezpieczenie postaci, jakieś nieruchomości już wtedy, natomiast to jest koniec świata, bo ja nie znam nic innego robić. 57:43 Oprócz koszkówki, teraz trochę znam, ale nie masz fakultetu, nie masz wiedzy, nie chciałem nigdzie się bawić w bary czy jakieś biznesy, co ci znajomi polecają. Czyli nic nie znam robić oprócz grania w koszkówce. Gdzie ja mam, jak mam zapełnić jedzenie na stół rodzinie? To było załamanie. Załamanie fest. 58:11 Naturalnym było wtedy, żeby pojechać do nielegalnej ligi. 58:16 Ale opowiedzmy też dla ludzi, którzy nie wiedzą, jak to się stało, że nielegalna substancja znajdowała się w twoim organizmie? 58:22 Trochę nieświadomie. Generalnie leczono mnie, moje problemy z Achillesem, z astrzykami. 58:32 Tyle ile wierzysz, ty nie patrzysz się teraz. Ta świadomość jest dużo większa od zawodników, że patrzą na co ci lekarz podaje. Akurat w tym momencie mnie leczył fizjoterapeuta od Kola Armstronga. 58:49 Naprawdę? To jest Polak. 58:53 To był Polak. Ja akurat trochę świadomie, trochę widziałem, że jakieś szampułki są z napisami rosyjskimi, ale było mi lepiej. Natomiast ja przestałem to korzystać trzy miesiące wstecz. A akurat pech trafił, że trafiłem do Grecji, a tam się przygotowali do igrzysk. Najbardziej nowoczesne laboratorium na świecie. I ja tam padam. A oni mi mówią, trzy miesiące później, bo ja rozegrałem pięć kolejek w Grecji, że jestem pozytywny. 59:28 Ja mówię, co wie, dajcie drugą próbkę, bo to jest jakieś nieporozumienie. Druga próbka jest już zrobiona. Jest też pozytywny. 59:38 Koniec świata. 59:39 Ale od razu wiedziałeś, że to chodzi o tamtą sytuację? 59:42 Nie było nic innego. Nie było nic innego, to musiało być to. W każdym razie idę na sąd. Ciekawa historia, bo idę do sądu, agent mnie opuścił, nikt nie przyszedł, oni mówią po grecku, ja nie rozumiem nic. Koniec dwa lata. 60:02 Dopiero cztery czy pięć miesięcy później dostajemy informację, że ja mogę złożyć zażalenie. 60:13 Zrobiłem zażalenie, już wtedy grałem na Kosowie, bo w Kosowie było nielegalną ligą, żeby jedzenie na stół żonie i dziecku dać. Naprawdę. Tam było, za ile chcesz grać, ja mówię, ile mi dacie. Takie negocjacje. 60:30 Czekaj, ile potrzebowałeś na jedzenie? 60:32 Ja wiem czy dobrze pamiętam, że 60:35 Dwa tysiące euro. A dobra, to cofam. Myślałem, że powiesz mi, że zaraz miałeś pół milu na kontrakt. 60:42 Co ty? Za dwa tysiące grałem na Kosowie. Na pierwszym treningu złamałem rękę, bo tak zimno było. Minus trzynaście. Nie było ogrzewania. Ktoś mnie uderzył pod koniec treningu i złamałem rękę. I ten prezes mówi, na treningu nie, że zagrałem meczu. I prezes mówi, Igor. 60:59 Nie ma słowa. Ja jestem posłowie. To, co widziałem na treningu, to mi wystarczy. Ja ci będę płacił co miesiąc. Ty wrócisz mi za dwa miesiące, jak się to zagoi. Pojechałem do żony z gipsem i naprawdę płacili mi dwa tysiące, dopóki nie wróciłem. Ale ciekawa historia jest tym, że ja zrobiłem zażylenie do Fiby. Pojechałem na sąd do Fiby, do Żenewy. Pojechałem samochodem. wsiadam, a tu prezes federacji, lekarz główni i macenas. 61:31 Mówi, ty sam jesteś? Ja mówię tak. Mówi, oć jest twój macenas. Mówi, po co mi macenas? Nie mam kasena macenasa. Ja mu powiem prawdy, a vi zróbcie to co chcecie. Ja mówię, myślisz, że wiem kto mi dał tą substancję. Nigdy nie korzystam w Čeśnje. Polecenia mam takie, takie. Jestem uczciwym. Daj wam gwarancję, jeżeli... 61:53 I daję wam pozwolenie w każdym dniu czy w godzinie w nocy. Możecie przyjechać do mnie zbadać mnie. To się nie powtórzy, będę bardziej ostrożny. Macie tutaj polecenie. Krzysztof Korolewski wtedy był działaczem w FIBie, słynnym sędziom. Polecił jakby gwarancję dla mnie. Z drugiej strony Mirko Nowosel, taka legenda. Jego chorwacka koszykówka też zrobiła takie gwarancje dla mnie. Ty wiesz, że mnie oni jakby uwolnili? 62:25 No wiem, czytałem historię, ale historia wspaniała. 62:29 Jako jedyny, chyba nikogo tak do tej pory nie pomiłowałem. 62:34 A szczególnie, że jeżeli się naprawdę zna tylko jakieś fragmenty twojej historii, to wie się jak bardzo musiało to ciebie zaboleć? I nie chodzi o koszykówkę, tylko chodzi o tą dumę i ten honor, który masz w sobie. 62:45 Nie, to jest niesamowicie. Wiesz, bo byłem na granicy i znowu skoczenie na wysoką wodę, bo w Grecji zacząłem sezon dobrze. 62:58 Już myślę, że to tu zagram dobrze, to skoczę do Panathanaikosu i już jest to, co chciałem. 63:03 Natomiast no... Dobrze, że ty tak z Barbarą nie myślałeś. W jednym klubie już drugi planowałeś. 63:12 To znaczy, z Barbarą było tak, że... Ciężka droga na początku, była piękna droga, potem droga czy Barbara przetrwa, bo nie byłem zbyt miły dla niej, bo takie testy przeprowadziłem. Natomiast ona naprawdę się spiecała świetnie. 63:30 A to był BIP test czy jakiś inny? 63:32 To był mocny test. Wszystko co mogłem narzucić na nią, żeby zbadać, żeby zbadać charakter, lojalność, miłość, rzucie. Ona przetrwa z nawiązką i dlatego ja teraz muszę starać się udowodnić, że jestem bardzo godny jej. 63:57 A dlaczego w 2007 roku wracasz do Polski? 64:01 Myślę, że tu mógł być kolejny mój błąd, bo miałem wspaniały sezon w Rosji, byłem drugim asystentem w Krasnojarsku, proponowali mi mocne pieniądze na przedłużenie kontraktu, ale Basia była w Trójmieście, bo nie chciałem zabrać rodziny do Siberii i była w ciąży z trzecim dzieckiem. 64:31 Wiesz, ja mówię, wtedy Prokom się zgłosił, w takich okolicznościach, gdzie grali Euroligę, to były słynne czasy, największy budżet wszechczasów polskiej drużyny. Natomiast nie, pierwsze, że wracam do swojego miasta, bo Trójmiasto odbieram w Polsce jako moją siedzibę, do żony, która jest stamtąd, do Euroligowego zespołu. 65:01 Także mniej więcej wszystko się zgadzało. Natomiast okazało się, że nie była to do końca dobra decyzja, bo wygraliśmy mistrzostwo, ale ja nie pozostałem na dużej. 65:12 Ale ty masz taki styl. W ambilu było tak samo. 65:15 Akurat to nie było ode mnie niezależnie. 65:17 Ale taki styl. 65:19 Widzę w obronach. Nie ma lekko. Zawsze po trudnościach do celu. 65:26 Dlaczego wtedy z Sopotu odchodzisz? 65:28 Po prostu trener, który tam został nie chciał mnie zostawić. 65:33 A rozumiesz dlaczego nie chciałeś się zostawić? Tak, oczywiście. Też byś siebie nie zostawił? 65:38 Prawdopodobnie z tej perspektywy wiedząc tak, bo byłem zbyt dobry jakościowo. Miałem też wiele wpływów w mieście, które do końca trenerowi mogły się nie podobać. 65:58 A jakie miałeś wpływy w mieście? 66:00 Ja znam tylko z Trójmiasta Nicodema Skotarczaka, który miał wpływy w Trójmieście. 66:06 Już przez wiele lat dużo znajomości zrobiłem. Kibicy mnie jakby dosyć pozytywnie odbierali. Miałem tam dobre układy z ludźmi w klubie i w polityce. Także... 66:26 No... Polączyć kropeczki. Ja nie potrafię. Musisz pomóc. 66:30 Nie jest na rękę trenerowi mieć osobę w zespole, która ma taki wpływ. 66:41 Ok. 66:42 A potem przenosisz się do koszaliny. 66:46 Dlaczego? Ten ciężki oddech dużo mi mówił. 66:53 Wiesz co, już mam trójkę dzieci. Nie można się już bujać po Europie aż tak swobodnie. Koszalin jest gdzieś tam blisko Trójmiastu i złożyło się, że wygodnie było. żeby tak blisko się przeprowadzić. Akurat też oferta w tym momencie była nie najgorsza, natomiast to było daleko, daleko od tego, co chciałem i oczekiwałem. 67:28 Natomiast to rzeczywistość. Ja już się domyślałem, że to była taka rzeczywistość, że już wiedziałeś po prostu, w którą stronę zmierzasz. A pamiętasz moment, w którym podjąłeś decyzję, że kończysz karierę? No tak. Tak i dokładnie. 67:40 No wiesz, ja zrobiłem potem jeszcze kolejną operację i jeszcze jedną operację, żeby grać, bo w tych ostatnich latach naprawdę się cieszyłem jakoś kolikom z najlepszym W największym stopniu, co się może koszykarz cieszyć. Każdy detal koszykówki mnie cieszył, bo miałem świadomość wygrywania, jak się wygrywa. Innym zawodnikiem byłem w szatni. Nie pozwalałem. Wszystko robiłem tylko pod wygrywanie. 68:11 Nie pod siebie, ale pod wygrywanie. 68:16 Ale później już było tak, że nie mogę biegać. 68:21 Normalnie po tej ostatniej operacji na boisku na jednej noce. Nie było odwrotu, ale zakończenie kariery wspaniałe. Nawet Zawodnicy, którzy zrobili ogromne kariery w Polsce, nie zakończyli tak. Niektórzy grali w takich średnich klubach, a ja zakończyłem, że my ludzie rzucali na rękach, że moje buty zawiesiłem na koszu. Tam normalnie się bili, żeby kawałek tego buta sobie na pamiątkę zrobić. 68:53 Wygraliśmy brązowy medal. 68:56 Także co do kariery jestem bardzo szczęśliwy. Jak się mogło potoczyć, jak się potoczyło, nie mam żalu. Jestem bardzo szczęśliwy z całego przebiegu. 69:05 Ale czekaj, ale jest coś, czego nie udało ci się osiągnąć, ale wiesz, że było w twoim zasięgu? 69:12 Jest to na pewno większy wpływ w Euroleadze. Ja grałem w E-Splitcie i Procomie, ale myślę, że mogłem grać na tym poziomie z większym przytupem. 69:23 Ja myślę, że w NBA mogłeś grać. 69:25 Nie, w NBA to jest loteria. Nie ma co się oszukować. Trzeba zagrać w Euroleadze, trzeba zagrać na wysokim poziomie, żeby pójść do NBA. Wtedy akurat z 18 lat jak miałem, to wiedziałem, że będę w NBA. 69:40 No ja o tym mówię. 69:40 Ale potem kontuzja. Potem jest inna rzeczywistość. 69:44 No dobra. Ale to też o innej rzeczywistości. W 2009 roku mówisz trenerka? O nie. Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie? 69:52 Eugeniusz Kijewski. 69:55 Zapytałem go, wiesz, jestem trochę perspekcjonistą i mówiłem, jak siebie maltretuję po złych meczach czy złych ruchach, nie śpię w nocach, analizuję to, to jak innych będę maltretował. To mówię, nie. Ale zapytałem się trenera Kijewskiego, w jakim kierunku mam iść, czy trenerka jest dla mnie, a on mi odpowiedział takim zdaniem, Igor, ty byłeś trenerem na boisku, natomiast to nie jest najważniejsze. 70:30 Najważniejsze jest, że jesteś otoczony młodymi ludźmi, że cały czas jesteś w sporcie, w koszkówce. Zobacz mnie teraz, ja teraz nie jestem w koszkówce już. Mówię, otoczyłem się swoimi równocznikami i już tylko gadamy, który jest lepszy doktor, który jest najlepszy lekarz od tego, od tego. Mówię, po dwóch miesiącach już mnie zaczęło boleć lokieć, już bark, nie gadam o niczym innym, ja się zastarzałem. To mi było takim przelomowym momentem, żeby, jeden z przelomowych momentów, żeby pójść w trenerkę. 71:05 Druga sprawa było, nie wiedziałem co z sobą zrobić. Miałem gdzieś tam obiecane w dwóch klubach miejsce dyrektora sportowego, jak skończę karierę. Natomiast jak skończyłem karierę, gdzieś się wycofali te pomysły i decyzje tych ludzi, co obiecywali, to się gdzieś tam schowali. Nie wiedziałem co zrobić. I tak było miękkie przejście na asystenta. Natomiast tak mnie to złapało. 71:33 Tak mnie złapało, że kurde, jakbym był opętany potem. Potem już nie widziałem inną drogę. To jest moje przeznaczenie. 71:44 No właśnie, ale czekaj, bo może tych miłości nie da się porównać. A bardziej kochałeś być koszykarzem, czy trenerem koszykarzy? 71:51 Teraz z pełną świadomością mówię, że ładniejsze, bardziej przyjemne i relacyjne jest być koszkarzem. Dlatego namawiam wszystkich weteranów, żeby grali jak najdłużej. 72:04 To jest piękne życie. Naprawdę. Trenujesz raz czy dwa razy dziennie. Po południu robisz drzemkę. Obiad jest zrobiony. Po treningu idziesz do domu, oglądasz serial, nie obchodzi cię nic innego. Budzi się trening, mecz, wszyscy się klaszczą. 72:22 Jeszcze żona wychowa trójkę dzieci. 72:24 Jeszcze pieniądze dostajesz. No kurde, piękne życie. Natomiast jako trener? 72:30 Nie jest tak fajne. 72:31 Nie jest to fajne pod tym względem, że musisz dużo innych rzeczy zrobić, nie tylko związanych z kościółką. Tutaj idziesz, trenujesz, grasz, odpoczywasz, jesz i znowu w kółko. A tutaj psychologi, terapeutów. Odpodzielność jest zupełnie inna. Ludzie nie znają sobie sprawy. Powiedziałem to w Włoszech. 72:58 Wy nie wiecie, jaka presja jest na moich barkach. Ja mówię, dla rodzin, wszystkich tych sportowców, co są w moim zespole. Bo jak jest dobrze, to one są wszyscy, żony są szczęśliwe, dzieci są szczęśliwe, pracownicy w klubie. Jeśli idziemy do góry, jeśli wygrywamy mecze, wszyscy są szczęśliwi. Posady są zabezpieczone, nikt nie traci pracy. Powiem dalej. Zobacz, wszędzie gdzie jestem jest mnóstwo kibiców. Besiktasz, Aris, Nap. 73:30 Sześć tysięcy ludzi. Jedzie do domu po przegranym meczu. Są zdenerwowani. Niektórzy krzyczą na żonę. Dwa dni. Jest taka drętwa atmosfera w domach tych. Ja biorę na siebie, jak on idzie do domu szczęśliwy, żona jest szczęśliwa, a może coś będzie wieczorem. 73:49 Wiesz, uszczęśniłeś ludzi. Tak. 73:51 I teraz doszło do tego kadra. 73:52 Dobrze, że jesteś w Polsce. 73:54 doszło do tego kadra, to są miliony ludzi, które mogę uszczęśliwić. I to jest naprawdę odpowiedzialność duża. 74:01 Olbrzymia. Ale powiedziałeś o tym miękkim lądowaniu, że zostałeś trenerem, ale też jest raczej twarde lądowanie i to na typie, że pożegnano się z tobą po dwóch wysokich porażkach w Koszalinie. 74:14 Mocno przeżywasz takie zwolnień? To nie było po porażkach. 74:17 To nie było tak, bo mnie już chcieli zwolnić w grudniu tego sezonu. My mieliśmy trzecią pozycję. Nawet jak mnie zwolnili, byliśmy na trzeciej pozycji. To bardziej było takie... 74:29 Znaczy tam szukali pomysłu na torcie zwolnić. 74:30 Tak, a graliśmy za dobrze, żeby mnie zwolnić nie mogli. I wtedy doczekali się tego momentu, gdzie ja tak naprawdę przygotowywałem zespół do play-offów. Mieliśmy wiele kontuzji, różne opcje w obronie, ćwiczyłem na play-offy. Bo już zabezpieczyliśmy tą trzecią pozycję. I doczekali się, zrobili pewne ruchy i mnie zwolnili. 74:55 A dlaczego chcieliście zwolnić? 74:57 Było proste. 74:59 Nie robiłem roszady w składzie. 75:03 A dlaczego im zależało, żebyś robił roszady w składzie, skoro to wszystko działało? 75:07 Bo wtedy pewni ludzie nie rządzą, nie mogą manipulować kosztami w zespole. Jak się zmienia zawodników to są koszty odstępne, kasa się przelewa lewo, prawo. 75:21 Prosty temat. Jak nie wiesz o co chodzi. 75:26 Ok, a wtedy ta trenerka w Anvilu, to zakładałeś, że to może tak dobrze wyglądać? Kiedy zaszła ta propozycja, przychodzi Włocławek, myślisz sobie, to będzie wspaniałe. 75:37 Powiem ci tak, że już w Koszalinie, mając taki budżet i tych zawodników, co miałem i ten winik, który zrobiliśmy, to było ponad wszelkie projekcje albo ponad wszelkie normalne regulatywy, gdzie my mamy być. Poczułem się, że robię coś dobrego. Wyczułem, że nawet jak przejąłem zespół przed koniec sezonu pierwszego w AZS-ie, jak przejąłem i zrobiliśmy 9-10 i tak naprawdę stałem się trenerem na przyszły sezon, złapaliśmy play-offy, widziałem, że te moje pomysły działają. 76:19 Chociaż były trochę dziwne w tym momencie dla zawodników, bo to były jakieś nowe rzeczy, ale wiedziałem, że to działa. Wiedziałem, że jestem dobry tym i byłem pewien, że na większą skałę, jak dostanie lepszy zespół, lepszy klub, to będzie jeszcze lepiej. Także nie bałem się tego. Jestem wdzięczny, że wtedy prezes Anwilu, Arek Lewandowski mi zaufał i się znaliśmy od wielu, wielu lat nawet. 76:50 On wytrzymał presję, bo mimo wszystko rok przed zdobyciem mistrzostwa to nie było takie pewne, że ty zostaniesz na stanowisku trenera. 76:58 Nie było pełne, natomiast... 76:59 Ale czekaj, ale była taka rozmowa, że musimy pogadać, bo myślimy o tym, żeby cię zwolnić? 77:04 Nie, już mnie zwolnili. Już mnie zwolnili. Mnie zatrzymał wtedy, trzy osoby mnie zatrzymali w klubie. Zatrzymał ówczesny prezes Anvilu zakładu, nie klubu. 77:20 Drugi był sponsorem jednej firmy Petrocan. I trzeci był Tomek Tomanik, który powiedział, że nie będą dawać takie pieniądze, jakie dawali, jeśli mnie nie zostawią. 77:37 To oni się tak znali na koszykówce i wiedzieli, że z tobą coś zbudują? 77:41 Na pewno sportowcem był prezes Anvilu wtedy, Jacek Podgórski. 77:48 On się znał na koszkówce, był sportowcem i widział coś we mnie. I trochę zarząd został pod murem. Teraz mówię, może być to ciekawe. 78:02 Zostali pod murem, Arek mi wjeździł. Natomiast zostali pod murem, że muszą to zrobić. Natomiast wiele ludzi nie wie, że ja ten sezon praktycznie trenowałem Anvil bez wynagrodzenia. 78:17 Dlaczego? Jak bez wynagrodzenia? 78:19 Postawiłem kartę, ja chcę to przyjąć. Nie musicie mnie zapłacić, ale jak zrobimy wynik, mnie zapłacicie. 78:26 Ile ci zapłacili? 78:28 5 tysięcy złotych miesięcznie, od czego ja płaciłem ZUS-y i wszystkie podatki i mieszkanie. Jako trener Anvilu. 78:37 Jak to jest możliwe? 78:39 No możliwe. No tak... 78:41 Ale czekaj, ale miałeś premię za mistrzostwo? 78:44 Premię za mistrzostwo, za wicemistrzostwo i za bronzowy medal. 78:48 To był jeden z lepszych sezonów finansowo w swoim życiu najprawdopodobniej. 78:52 No ja wyszedłem okej. 78:55 Nie było żadnych kokosów, ale było okej. 78:58 Ja nie pamiętam teraz, w jakim miejscu było coś takiego, ale były takie premie w jednym klubie, w którym nie zakładano, że wygra mistrzostwo. I premie były tak horrendalne, że oni wygrali to mistrzostwo, a klub nigdy w życiu w budżecie nie zakładał, że to może się wydarzyć. Ja myślę, że tam w Anvilu też mogli mieć takie... 79:16 Nie, akurat nie. Anvil zawsze miał wygórowanie oczekowania i nie było to... 79:23 Nie było aż takie zaskakujące. 79:24 Tak, to była trochę większa pensja niż miałem rok wcześniej. Wszystko razem. 79:28 Okej, ale dobra, ale piękną klamrą jest to, że wygrałeś mistrzostwo jako zawodnik, a dopiero kolejne mistrzostwo przyszło, jak ty byłeś trenerem. Anvil tak. 79:37 No niesamowite to jest. Tak, tak. Ja jestem bardzo dumny, bardzo się cieszę, bo to miasto kocha kuszkówkę. Myślę, że to miasto napędza polską kuszkówkę do dobicza kolorowym i żywiołowym ligą to miasto zasługuje na dobry wynik sportowy. Ostatnio im nie idzie, ale mam nadzieję, że gdzieś się to odbuduje. 80:04 Ja też kibicuję, bo wydaje mi się, że to są takie ośrodki trochę jak te żużlowe. że powinno się ładować kasę, bo są wizytówką tego, że jeżeli ludzie znają z jakiegoś, z czegoś Włocławek, to albo do kogoś jeżdżą do więzienia, albo z koszykówki. 80:17 Późniejsza prezes Anvilu powiedziała, że idzie na spotkanie, jak mówi, że jest prezes Anvilu z zakładu. Oni ją kojarzą z koszykówką, a nie z zakładem chemicznym. Tak, no. Taka jest prawda. 80:31 A jak wyglądało wasze rozstanie? Bo z tobą nie przedłużono kontraktu, dobrze pamiętam? 80:37 Trochę tak, trochę nie. Zaproponowano mi kontrakt, tylko nie na takich warunkach, co by mnie satysfakcjonowało. Gdzieś tam zrobione podchody, żeby przez wiele miesięcy, żebym ja nie przedłużył tego kontraktu. I ostatecznie nie chciałem się użerać. Mówię, dobrze, okej. To odchodzę. Czyli nie doceniacie tego, co zrobiłem, to zobaczymy, co będzie dalej. 81:00 No to idealnie utarłeś im nosa. 81:03 Nie chciałem nikomu utrzyć nosa. Ale utarłeś. 81:05 Nie chciałem nikomu odszucić nas, ale utarłeś. 81:09 Idziesz do Ostrowa i robisz to, co robisz. 81:13 Tak. A przychodziłeś tam z nastawieniem, że jesteś w stanie zdobyć tam Mistrzostwo Polskie? 81:16 Dlatego mnie ściągnęło. Dlatego mnie ściągnęli. Dlatego mocno nie chciałem wrócić do Polski. Tu powiem, Paweł Matuszewski, świetny biznesmen, człowiek. Mnie mocno namawiał, natomiast znowu tutaj małżonka odegrała. najważniejszą rolę. 81:38 Ona cię ściągnęła do Koszalina? Ona cię ściągnęła do Ostrowa? 81:41 Nie, nie, nie. Nie do Koszalina. Ściągnęła my z powrotem do Trójmiasta. A potem do Koszalina. A potem do Koszalina sam poszedłem, ale tak, do Ostrowa to mogę powiedzieć, że ona powiedziała jak cię tak bardzo chcą, czemu ty nie wracasz? 81:58 I ostatecznie, dobra, to wróciłem. Ale wróciłem z nastawieniem, że muszę zdobyć mistrzostwo, bo tylko na ten sposób gadaliśmy z Pawłem, że wracam, żeby zdobyć mistrzostwo. 82:09 A powiedz mi, a które mistrzostwo jako trenera było dla ciebie najlepsze, najbardziej wartościowe, jakby się wybrać jednostki? 82:15 Nie mogę wybrać. 82:16 Kiedy miałeś najsłabszy zespół, a mimo to wygrałeś mistrzostwo? 82:20 Myślę, że najsłabszy budżetowo zespół był ten w Ostrowie. 82:25 Budżetowo był to najsłabszy zespół. Natomiast miałem zawodnika, który miał powiedzmy ponad 100 tysięcy dolarów kontrakt. To był zawodnik, który podpisał umowę wcześniej. 82:40 Rok wcześniej. Natomiast w Unwilu wygrałem mistrzostwo, gdzie żaden zawodnik nie miał 100 tysięcy dolarów. Miałem najdroższego zawodnika 80 tysięcy. To się nie powtórzy nigdy więcej w historii polskiego szkółu. 82:53 Pierwsze mistrzostwo z Anvilem. To jest trochę dziwnie gadać o kasie, ale budżet jest bardzo ważny w sporcie. 83:04 Jeżeli będziemy się czarowali, że nie, to jednak będziemy się oszukiwali. 83:08 Ja tylko w ostatnim roku, jak COVID się stał, miałem blisko budżetu za stalu, który spuścił swój budżet. Natomiast to, że ja zbudowałem NBA Anvil, to nie znaczy, że wydałem zlotówki ponad budżet. 83:24 Wsłuchaj się w potrzeby swojej skóry z marką Bielenda, partnerem pielęgnacyjnym podcastu. 83:32 A kiedy pierwszy raz słyszałeś plotkę, że możesz zostać selekcjonerem reprezentacji Polski? 83:38 Gdzie się to kręciło w kuluarach, że może być taka sytuacja, że zostanę trenerem Polski po fatalnym występie polskiej kadry podarzywam w Kownie kwalifikacje do igrzysk. Że będą zmieniać trenera, że to jest duża kleska. 84:03 którą kadra zrobiła w Kogni. Gdzieś w tym momencie po drugim mistrzostwie, między drugim a trzecim mistrzostwie już słyszałem, że mogę być następnym trenerem Polski. Nie wiadomo kiedy oczywiście. Bo wiesz, wiele ludzi też czeka na moje odejście teraz z kadry. Tak jak powiedzmy, ja wtedy czekałem na swoją szansę. 84:26 A kiedy dostałeś te propozycje od razu wiedziałeś, że to bierzesz? Bo to nie jest takie oczywiste też. 84:33 Nie jest oczywiste, ale było coś takiego, że już z klubami osiągnąłem to, co chciałem osiągnąć, ale kadra jest zupełnie coś innego. 84:46 Ale to nie było takie proste i ładne do poukładania. 84:51 zupełnie szedłem innym tropem. Chciałem zrobić coś innego w polskiej koszkówce. To nie było tylko kadra, to było szkolenie młodzieży, to był niejednorazowy sukces kadry, ale żeby to było powtarzalne, żebyśmy podnieśli polską koszkówkę na wyższy poziom, żeby ludzie w Europie zaczęli szanować polską koszkówkę. A to jest proces. To nie jest takie... I teraz mamy to. 85:21 Ja odmłodziłem kadre maksimalnie, żeby dać szanse młodim, żeby z nich, powiedzmy, na wiele lat do przodu zrobić kosz kadrze, które nam robią wynik, ale też żeby inne pokolenia wiedzieli, że mogą młodzi grać w kadrze i mogą grać za sukcesem. To był taki mój plan na kadre. 85:45 Chciałem zrobić coś z polską koszkolką na wiele lat do przodu, utrzeć drogę, nawet po moim odejściu, żeby była już droga, powiedzmy, utarta na przyszłość polskiej koszkolki. 86:00 Ale nie masz wrażenia, że też problemem polskiej koszykówki jest to, że brakuje w niej inspiracji, brakuje jakiegoś wzorca, kogoś, kogo możesz naśladować, takiego Roberta Lewandowskiego piłki nożnej, że musisz sobie, ten gość chce być jak on. że mamy ten problem, żeby znaleźć kogoś takiego, żeby młodzi chłopcy mogli myśleć sobie albo słuchać takiej historii jak twoja i opowiadać o tym, że bierzemy rękawiczki, wycinamy tylko na palce, żebyśmy czuli piłkę i rzucamy piłką do kosza w zimę. 86:33 Że nie mamy takiego kogoś, kto jest takim ambasadorem tego, że ktoś chce być jak ktoś. Bo jak mi rzucisz przypadkiem Marcina Gortata, To nadal to nie jest ten wzór do naśladowania, bo Marcin był w NBA, miał swoje sukcesy, miał swoje momenty, ale jednak to jest tak jak w piłce nożnej byśmy wymieniali średniego piłkarza. On nigdy nie będzie kimś takim, kto będzie rozpalał wyobraźnię dzieci, że my nie mamy nikogo takiego, kto rozpala wyobraźnię małych chłopców. 87:02 Powiem ci tak, ja przeżyłem lata świetności polskiej koszkułki, jak przyjechałem tutaj. Bo wtedy Polacy nawet zagrali chyba w 98 roku, 7 miejsce. Zrobili za kijewskiego w Barcelonie. I jak przyjechałem do Polski, polskie koszkarze były na banerach. 87:26 To były naprawdę postacie, gdzie polska koszykówka była na wysokim poziomie. Potem to się wszystko strulowało. Widziałem tych gwiazdorów, dobrych koszykarzy, którzy w kadrze nic nie zrobili, nawet się kłócili. To było bardziej przeciwko kogo jestem, niż dla kogo jestem. Tak samo trochę jak w polityce Polsce. Zapomnieli, że mają walczyć dla kogoś, a nie, że ich celem jest walczyć przeciwko komuś. 87:55 Ja chciałem to zmienić. W tym momencie my mamy taką postać do naśladowania. Wszyscy w Polsce mówią o Mateuszu Punice. Myślę, że to jest postać do naśladowania, postać do patrzenia się, jak prowadzić polską kadrę do sukcesu. Mamy tutaj Sokolowskiego, który może nie zdobył punktów, ale gra także jest odbierany jako bohater narodowy. 88:25 Znaczy, ja mam swoją teorię. On zagra w NBA, jak ty zostaniesz trenerem w NBA i tego skoraj rozciągniesz. 88:33 Ale to jest właśnie to, że musimy się szanować, musimy wierzyć siebie. Dlaczego ja też zabrałem polskich trenerów za sobą, polskiego zawodnika, ściągnąłem za sobą w miarę możliwości finansowych klubu. Ja bym wziął więcej Polaków do siebie, gdybym miał, powiedzmy, trochę większy budżet w Besiktaszu, w trudnej sytuacji w Napolu i tak dalej. 88:59 My zrobiliśmy coś wielkiego, że wciąż w tym momencie, gdzie zrobiliśmy rewelacyjne wyniki, ostatnich 50 lat nie było takich wyników. 89:07 No bo ty pudrujesz trupa. 89:09 Nieprawda. 89:10 I dzisiaj u mnie najlepszy polski makijażysta. 89:12 Nieprawda. Właśnie to jest niemanie w Polsce. 89:19 W Europie ludzie nas już szanują. Dlaczego tak niewielu polskich koszykarzy trafia do NBA, już porzucajmy do nawet NBA, ale i czołowych klubów Euroligi? 89:28 Szczerze? Nie ma szkolenia młodzieży w Polsce. Nie szkolą dzieci tak jak trzeba. 89:33 Słuchaj, to jest bardzo proste. Ja wiem, że ich nie szkolą, bo są dzieci, o które ty na pewno dbasz i wysłałeś je do Niemiec, żeby się nauczyły grać w koszykówkę. 89:42 To jest jedna sprawa. Ja ich szkoliłem. My trzy miesiące, latem, dzień, dzień robiliśmy treningi. Wszystkie sztuczki indywidualne, techniczne, to są wyszkolone. To nie jest z talentu czy czegoś. Tylko jeden poszedł w jedną trochę stronę, drugi w drugą, ale to jest wyszkolone. My o 7 rano stawaliśmy codziennie w trójkę. Dzieciaków i ja i trenowaliśmy przed upałami słońca. To jest przez, powiedzmy, ja kończyłem sezon w Koszalinie, dużo wcześniej, polowa maja. 90:16 Zabierałem dzieci ze szkoły, podróżnię usprawiedliwienia i my trenowaliśmy 3-4 miesiące latem. Potem wiedziałem, że w Polsce nie ma takiego szkolenia i musiałem znaleźć dobre szkolenie dla nich przez rok. 90:33 Wędrowałem w Europie, przeszedłem od Hiszpanii, Włochów, Francji, Niemców, albo Berlin, Jeny. Różne kluby sprawdzałem, żeby znaleźć dobre szkolenie dla dzieciaków. I wszystko to się zgrało, że jak to jest możliwe? Nie z przypadkiem, że trzech synów mam i wszystkich trzech, jeżeli wszystko pójdzie w dobrym kierunku, grają na wysokim poziomie. Na dużo wyższym na pewno niż gdyby zostali w Polsce. 90:58 To straszne, ale ja mam też teorię, że będziemy mieć czterech Polaków w NBA i trzech może być twoimi synami. 91:06 Nie myślałeś, żeby jeszcze mieć dzieci. 91:11 Przez to też jest taka sprawa, że Wiem co zrobiliśmy, wiem jaką dużą zasługę w team też nie tylko ja, ale przede wszystkim małżonka ma, że wyszkoliliśmy trzech potencjalnych kadrowiczów. Dwóch już jest, trzeci może będzie, zobaczymy od jego decyzji, ale tu jest poświęcenie rodzinne, wychowanie dzieci, bo jest cienka granica Od napobudliwego ojca czy matki, która chce, żeby jego syn czy córka została profesjonalnym sportowcem. 91:57 Od tego zaglaskania dzieciaków, które też nie pozwala, żeby dzieci osiągnęli jakiś tam sukces. Mi to z małżonką, a przede wszystkim małżonka, gdzieś tam wspierała ten sposób wychowania dzieciaków. 92:16 że oni są zadziorni, że nie są, wszyscy mówią, że nie są głodni. Moje dzieciaki są głodne sukcesu koszykarskiego, a to się stało z różnych manewrów, które wykonaliśmy, które małżonka wykonała, które ja wykonałem, które ja wykonałem, a małżonka spierała, które ona wykonała, a ja spierałem. Także, wiesz, to jest złożony temat, ale Efekt jest dla nas jako rodziny bardzo fajny. 92:51 Jesteśmy dumni z Barbarą, że takich synów mamy. 92:56 Ale pogadajmy szczerze. Ty i ja wiemy, że jeden z twoich synów nie zagrał w orientacji Polski. 93:06 A chcemy się założyć? Chcesz postawić jakieś pieniądze na to? Nie, bo masz za duży wpływ. 93:11 Albo kolację. Kolację możemy się założyć. 93:13 Nie, to znaczy ja zrobiłem swoje. Jako ojciec przetrzymałem tę decyzję, bo decyzja dwa lata temu by była zupełnie inna. Rok temu by była inna. A w tym roku mój syn Teo jest pełnoletni. 93:28 i ja mu rzucam wszystkie informacje, a on podejmuje decyzje swoimi agentami. 93:34 Od strony biznesowej moim zdaniem niestety nie opłaca się mu grać dla reprezentacji Polski. Zgadzasz się z tym? 93:47 Strony finansowe. Jeżeli on sobie ułoży życie i sportową karierę tak jak się zapowiada finansowo to nie ma nic wspólnego. 93:58 Bo on zarobi gdzieś, wie, że w kadrze się nie zarabia. Nie, nie, ja wiem. Tylko chodzi mi o zupełnie inną ekspozycję. 94:05 Nie jesteś mnie piłkarzami. Że się nawet kłócimy o kasę. 94:09 Nie, nie, ale chodzi mi o zupełnie inną ekspozycję. Jest zupełnie inna ekspozycja niż kadry Polski. Niestety, bo po prostu o tym trzeba przedstawiać. Bo mi się wydaje, że czasami ludzie, bo jeżeli chcą się do czegoś przy ciebie przyczepić, to przyczepiają się w ogóle do czegoś, na co ty nie powinieneś mieć wpływu, czyli do decyzji twojego syna. A jeżeli sami byliby rodzicami i zrozumieliby, weszliby w skórę tego chłopca, który zapowiada się najlepiej, nie będziemy też chyba się czarowali, ten uśmiech mówi dużo, zapowiada się najlepiej, to będzie gość, który naprawdę może bardzo dużo namieszać w świecie koszykarskim. 94:42 I na pewno to jest tak, że on może jedno czuć, ale są tam goście, agenci, ludzie, którzy tu mówią, mówią stary. 94:49 Ja rozumiem wszystko, ale ta ekspozycja, którą będziesz miał w tej bądź w tamtej kadrze jest zupełnie inna i inaczej będzie patrzył na ciebie świat. I tym oczywiście wiadomo, że nie będziesz chciał odpowiedzieć o tym wywiadzie, ale ja to mówię dla ludzi, którzy jeżeli chcą coś ci zarzucać, to żeby wczuli się w skórę rodzica. 95:08 Jest taka sprawa, że ludzie nie mogą tego pojąć. Theo pojechał do Niemiec mając 10 lat. W wieku 15 lat Komitet Olimpijski Niemiec Po dwudziestu latach żadnemu sportowcovi nie dał paszport. Jemu dał paszport, nadał mu paszport, żeby mógł grać dla kadry Niemiec. W wieku piętnastu lat. Trzy lata temu. 95:33 Ja trzy lata przetrzymuję jego decyzję, żeby nie grał dla kadry Niemiec. Powiem ci tak szczerze, tydzień temu miałem spotkanie w Chorwackiej Federacji, gdzie mu oferują już miejsce w składzie, tylko żeby grał w Chorwacji. Bo też ma chorwackie obywatelstwo. Polska też się stara od jakiegoś czasu mocno, żeby grał w Polsce. Ale od jakiegoś czasu? 96:06 Tak. 96:07 No ale patrząc na to, że Niemcy zrobili to trzy lata temu. 96:12 Polacy też już od dłuższego czasu się starają. To nie ma co ukrywać. Natomiast ja go oszczędzałem jakby przedwczesną decyzją. Na pewno nie byłoby fair, gdybym ja podjął tę decyzję. 96:24 Nie, nie. To zupełnie nie. Dlatego ja chciałem ten wątek ruszyć i sam chciałem trochę wypuścić ten temat, bo wydaje mi się, że ludzie chcą tak łatwo to wszystko oceniać, a nie potrafią się wczuć, że są rodzicami. 96:36 i że patrzysz po prostu tak, żeby było trochę najlepiej dla twojego dziecka. 96:41 Ja się patrzę tutaj zupełnie jako ojciec, bo ja mogę być w kadrze jeszcze pięć lat, a mogę już nie być za dwa miesiące trenerem kadry. 96:50 Ja ten wywiad opublikuję za dwa tygodnie, więc wydaje mi się, że za dwa tygodnie już nie. 96:54 Ja ci powiem, że ja chciałem nawet podać się do dymisji rok temu. 97:04 Dlaczego? 97:04 Żeby Teo mógł podjąć samodzielną decyzję, do której kadra idzie. Żeby nie podejmował decyzji, dlatego że ja jestem trenerem polskiej kadry. Natomiast miałem parę rozmów takich poważnych, rodzinnych, z małżonką, z braćmi, z Oranem i Teo. 97:24 gdzie doszliśmy do wniosku, że nie ma takiej potrzeby, że to i tak podejmie samodzielną decyzję, niezależną, czy ja jestem trenerem w kadrze, czy nie, czy Igor będzie grał w kadrze i Zoran będą grać w kadrze polskiej, co już grają, czy jakichkolwiek innych wpływów, które są, żeby on podjął samodzielną taką decyzję, która będzie pewien. 97:49 I to jest taki moment, że myślę, że on podejmuje wiedząc, które są plusy tutaj, które są minusy, które są plusy w Polsce, które są minusy. Myślę, że Chorwacja tu się bardzo późno obudziła. 98:04 Znaczy nie, rozgrywa się Polska i Niemcy, bo nie musimy się w żaden sposób czarować. 98:10 Ale myślę, że decyzja będzie prędzej niż później. 98:13 Na pewno i serio, jeżeli słuchają tego ludzie, to po prostu niech zastanowią się sami, jaką decyzję podpowiadaliby własnemu dziecku i niech to będzie zgodne z ich własnym sumieniem do tego, jaką decyzję podejmie twój syn, a to, że chciałeś się podać do dymisji, to pokazuje po prostu też, jakim gościem jesteś fair wobec wszystkich stron, żeby po prostu to było jak najbardziej klarowne, ale zostając przy braciach. 98:40 Jak zarządza się konfliktem dwóch braci w kadrze? Wiesz, że ja przychodzę tam, bo mam trzech synów. I chciałem być takim goszczem, który to doprowadzi do łączenia się. Natomiast pewne sytuacje, nawet niezależnie od mnie, się zdarzały w tym przypadku, że nie mogłem do tego doprowadzić. I po prostu odpuściłem, wiedząc, że nie mogę pomóc. 99:14 Tam, gdzie nie jest chciano pomocy. 99:18 Ale czekaj, ale łatwo było ci przyjąć to, że jeden z zawodników mówi ci wprost, że nie masz powoływać drugiego. 99:27 Nikt mi tego nie powiedział. 99:30 Napisał? 99:31 Nie? 99:32 Naprawdę? 99:33 Nic. 99:33 Nic takiego nie było. 99:35 To, że jeden powiedział w gazecie nie znaczy, że to jest prawdą. I dlatego jest też spór sądowy. Natomiast nie było takiej sytuacji, że mi ktoś narzuca, kogo mam powolić, kogo nie. Ja powolania robię z dyrektorem sportowym i w rozmowie z moim asystentami. 100:00 Przy przedłużeniu twojego kontraktu Łukasz Koszarek powiedział, że negocjacje nie były łatwe. 100:06 Wiesz co, miałem ofertę innych kadr. 100:10 A jakie? 100:11 Izrael, Chorwacja, nawet Katar za grube pieniądze. Natomiast negocjacje nie były łatwe. 100:25 Nie wiedziałem, czy idź, bo mówiłem, jedna sprawa jest z Teo, druga sprawa, ja przydłużyłem tylko rok. Przydłużyłem tylko rok do końca mistrzostw świata. Także zostawiłem taką, jeżeli współpraca jest okej i owocna dla wszystkich, ja już wiem, co zrobiłem dla polskiej koszykówki. 100:48 Wiem, co mogę zrobić. Wiem, co chcę zrobić. Natomiast teraz jest już decyzja w innych, powiedzmy, nie tylko w moich rękach. Chcę zobaczyć, na ile dojrzałą społecznością koszykarską jesteśmy. 101:05 Ale to nie jest tak też, że ta praca w reprezentacji? 101:09 Ona jest dobra, wygodna. Ale ona ci przeszkadza w karierze? Teraz już tak. To, co ci powiedziałem przed podcastem. Ja nie lubię okłamywać tego, że jestem mistrzem koszykówki. Ja bardzo dużo czasu spędziłem, żeby to wszystko zrozumieć. I jak wyglądała twoja kariera, jak wyglądały te kluby. Dla mnie te kluby były też nowością w wielu przypadkach, ale musiałem zrozumieć jaką mają historię, jakie były ich przypadki, co oznaczają w danym miejscu, jak duże zainteresowanie generują. Ale z wszystkich wywiadów zrozumiałem jedno, że jeżeli jesteś trenerem kadry, to żaden poważny klub nie zatrudni cię na samym początku sezonu ze względu na to, że nie będziecie na obozie przygotowawczym. 101:42 Dokładnie tak jest. Na początku kadra mi dała takie wejście z polskiego podwórka. Bo obojętnie jakie mistrzostwa robisz, to wciąż w Europie jesteś z polskiej ligi, która jest powiedzmy 10-11 w Europie, albo 9. 101:59 Nie możesz trafić do Barcelony. 102:02 Nie ma szans. Ja, żeby się dostać do ostatniej drużyny Ligi Tureckiej, wtedy Besiktas, musiałem zdobyć trzy mistrzostwa i zagrać rewelacyjny turniej z kadro. 102:16 Jeszcze to był Besiktas, który miał bilans 2-13. 102:20 Dlatego mówię, ostatnia drużyna spada z ligi i dostaje szansę w takie ok, mają potencjał, mają renomę, mają nazwę. Zawsze jest trudno się dostać do takiej drużyny. Natomiast w 2013 roku ja jako trener, który powiedzmy wygrałem trzy mistrzostwa z rzędu w Polsce, kadra osiągnęła super wynik. Nie ma, nie, nie. Musiś krok po krok svojom tom drabine budować i to nie jest łatwe. 102:50 Także kadra mi dała taki bonusik, że mogłem podpisać kontrakt poza krajem. Natomiast teraz, jak już zrobiłem wynik jeden, drugi, trzeci, to w Europie też. Poważne kluby, najlepsze w Euro Cup lub Euroliga, nie ma szans, żeby cię zatrudnili na początku sezonu. 103:16 Czyli przed sezonem. Ale myślę, że ten EuroCup też nie jest czymś, o czym ty możesz. Nie jest. Że to już jest dawno wykreślone. Naprawdę długo stwierdziłem nad tym, żeby zrozumieć twoje ambicje. Ja już wiem, że to jest w ogóle, dzisiaj dostałbyś drużynę na najlepszą drużynę w EuroCup. Nie. 103:30 W tym momencie, teraz, zgadzam się, w tym sezonie nie wiem, co się musi zdarzyć, żebym miał podpisowy w EuroCupie. Albo zostanę cały rok bez kontraktu. 103:40 Ale będę czekał na właściwy prób. 103:42 Ale czy twoją wadą nie jest to, że twoje metody nie działają natychmiastowo, że trochę jest tak jak z Anvilem, że ciebie trzeba zostawić, móc pozwolić ci działać, a wszędzie gdzie trafiłeś nie pozwolono ci działać. 103:59 Mi chodzi o te zagraniczne przygody. 104:01 Tak. Pozwolono mi działać i w Besiktaszu uratowałem zespół przed stuletnią tradycją. Natomiast sytuacja była tak, że się zmienił cały zarząd, bo tam się zmienia zarząd co dwa lata. 104:19 nowy prezes chciał zrobić czystkę w sekcji koszkarskiej. Czyli nowy prezes Besiktaszu zmienił prezesa Besiktaszu w koszkówce i wszystkich, którzy są pod nim. Bo on przynosi kasę i tak to działa. I ja musiałem opuścić Besiktaszu, chociaż miałem kontrakt na następny sezon. 104:39 Ale podobnie było w salonikach, że naprawdę zadzwoniono po kumpla swojego kumpla i ty zostałeś pogoniony, pomimo tego, że kontrakt też miałeś dłuższy i zarabiałeś sobie wygodnie, nie trenując. 104:51 To są sytuacje, na które nie masz wpływu. Ja zrobiłem znowu wynik dobry w Grecji i wiem, że na pewno następni otwarci w greckiej lidze będą wolać mnie. Bo zrobiłem dobry wynik. Mój zespół grał dobrą koszykówkę na koniec sezonu. Nie jest łatwo przejąć zespół. Natomiast nie ma co. Ja się nawet nie denerwuję na tą sytuację w Avarisie, bo budżet poszedł z 2 miliony, które ja miałem, na 20 milionów. I podpisał jakby jako trener legenda greckiej koszykówki. 105:24 Jako trener czy jako zawodnik. To jest legenda najwyższa i najważniejsza postać wszechczasów. 105:31 Oprócz Galisa, Galisa jest legendą tylko w Arisie. A Spanulis jest legendą w Grecji. I ja nie mam tutaj pretensji. Nie przedłużono. 105:43 Ale to nie fart. 105:45 Nie fart. Muszę czekać na swoją szansę. W Napolu też. 105:50 Ja zrobiłem za dobry wynik w pierwszym sezonie. W drugim sezonie mi trochę obniżyli budżet, a ja zlekceważyłem trochę ligę. Myślałem, że zrobiłem dużo ryzyko z zawodnikami kasino, takie za małe pieniądze zawodników, które myślałem, że zrobią dużą karierę i nie trafiłem. Niestety tak się czasami układa. 106:16 i osiem porażek. Także to nie jest... Ale zwolniłbyś siebie po tych ośmiu porażkach? 106:21 Ja bym się zwolnił po sześciu, pięciu. Bo chyba... Słuchaj, ja miałem naprawdę duże zaufanie tam. Oni błagali, żeby miał wygrać mecz. Błagali. 106:32 A ty byś nie wygrał. 106:33 No ja mówię, kurde, nie. Ja wiedziałem, gdybyśmy jeden mecz wygrali, zrobiliśmy korekcję. Natomiast zobacz, to jest też wszystko względne. Ja miałem zawodników, powiedzmy, to ludzie lubią, pieniądze. No proszę. 9 tysięcy miesięcznie, 10 tysięcy miesięcznie, 12 tysięcy miesięcznie. 6 obcokrajowców w takim przedziale. Dzwaniają mnie, przegrywamy, nie idzie, bo nie ma budżetu. Zwolniają mnie, podpisują zawodnika za 35, drugiego za 35, trzeciego za 30, czwartego za 32, piątego za 35, płacąc oczywiście innym zawodnikom, który już zwolnili. 107:17 I jednocześnie płacąc mi na następne lata kontraktu. Natomiast jest to trochę niesprawiedliwe, ale nauczka z tego jest, że ja zrobiłem błąd. 107:29 Pierwsze, że nie trafiłem zawodnikami, a drugie, że dopuściłem, żeby mi obniżyli budżet rok na rok. Musiałem być... 107:36 Szczególnie, że wtedy wygrałeś Puchar Włoch, którego nigdy nie wygrali. 107:39 Dokładnie. To jest też moja nauczka jako trenera. Oprócz koszykarskiej wiedzy, psychologicznej wiedzy, negocjacyjne wiedze. Nauczyłem się, że muszę też walczyć o pieniądze, o finansowe. I że nie wszystko jest tak, ja mam warsztat, ja poradzę sobie. Nie, nie, nie. Poradzisz sobie cztery na pięć razy, ale ten raz, gdybyś miał budżet, to byś sobie poradził lepiej. Także to jest też nauczka, która mi na następnym szczeblu będzie bardzo, bardzo korzystny. 108:13 Ale zobacz, ten Anvil powinien już Ci trochę o tym powiedzieć. Wtedy, kiedy życie pokazało Ci, że pieniądze na koniec rządzą, że klub chce Cię zwolnić, przychodzi gość, który sponsoruje ten klub i mówi nie ma tematu. 108:26 Tak, tylko ta powiedzmy No trochę się zapędziłem, myślałem, że obojętnie jak ja i tak zrobię wynik. I zrobisz na dziesięć razy, ale... Coś cię łączy z synem. 108:43 On też mówił, że miał taki moment, że obraził się, że chciał przepychać tą europejską koszykówkę w Stanach i nie wyszło. 108:50 Ale teraz też tak serio. 108:52 Czy zrezygnowałbyś z reprezentacji Polski, gdyby to był warunek objęcia wymarzonego klubu w Eureliza? 108:58 Dobre pytanie. My mamy w kontrakcie, ja mam to w kontrakcie, że mogę prowadzić i klub i... 109:06 Nie, ale gadaliśmy o tym. Poważny klub się na to nie zgodzi. 109:11 To będzie bardzo trudna decyzja, ale myślę, Że w tym momencie, jak bym klub chciał i liczy na to, to musi się zgodzić. Bo ja Mistrzostwa Świata poprowadzę, obojętnie. Nawet jak mi się zgodziło teraz Real Barcelona, Real Madryt i mówią, że zrezygnuję, teraz nie zrezygnuję. 109:32 Nie życzę ci, żebyś musiał podjąć taką decyzję. 109:36 Po kumpelsku nie życzę. Chcę prowadzić mocno Mistrzostwa Świata i chcę zrobić wynik na Mistrzostwa Świata. 109:44 Ty mówiłeś, że z jakiejś imprezy przywieziesz medal. No to jeżeli zostajesz jeszcze na Mistrzostwach Świata, to... 109:50 No nie wiadomo, może... A kto wie? 109:53 Może będzie trochę duże. Ja ci mogę powiedzieć, chciałem co prawda to zostawić na puentę, ale mogę ci powiedzieć to teraz, że ja mam taki wywiad, który mogłem kiedyś zrobić. I go nie zrobiłem. Bo było tak trochę, że nie miałem na niego czasu, że wiedziałem, że muszę się trochę przygotować, że to też nie będą łatwe dla mnie tematy, że wiedziałem, że potrzebuję do tego wywiadu tłumacza, bo to był gość z Francji. On się nazywał Saldin Parnasse. I on był mistrzem w KSW w dwóch kategoriach wagowych, teraz poszedł do UFC, rozwalił jednego z gości, który był rankingowy. 110:25 Najprawdopodobniej to będzie gość, który będzie dominował swoją kategorią wagową, a może i jeszcze jedną w UFC jak Conor McGregor. I jak dostałem twoją propozycję, poczytałem twoją historię, zrozumiałem w ogóle kim jesteś, to pomyślałem sobie, że ja chcę zrobić z tobą rozmowę ze względu na to, że jestem przekonany, że będziesz gościem, który przebije się do NBA i to co ci powiedziałem, że twoja kariera zawodnicza jest tylko przedsionkiem do tego, do czego właściwie się nadajesz. 110:51 Nie cukruj mi, ale na pewno. 110:55 Czyż ty nie lubisz cukru. 110:57 Na pewno dążę i zrobię wszystko, żeby wypełnić swoje marzenie. Ja powiedziałem, daję sobie określony czas, żeby się dostać do Euroleague. Jeśli nie dostanę się do Euroleague w określonym czasie, to ja zrezygnuję z trenerki, bo nie chcę na... To ile ci zostało? Jeszcze parę lat. Niedużo. 111:18 Nie no co ty, przecież to musi się wydalić względnie sprawnie. 111:22 Mam dużą nadzieję, że się to zdarzy w tym roku, natomiast zostawiłem sobie taki margines, ale nie będę trenerem na poziomie, tylko żeby być trenerem, żeby zarabiać pieniądze, bo już nie chodzi mi o to. Chcę walczyć z najlepszymi, chcę pokazać czy jestem łatw czy nie na najwyższym poziomie. 111:46 Okej. Ja się zgadzam, mam nadzieję, że to się wydarzy, bo potem będziemy musieli edytować ten film i ten fragment o NBA i usunąć. Mam nadzieję, że to się uda, ale chciałem ci też zadać takie pytanie, że jak to jest powiedzieć własnemu dziecku, że problem nie jest w trenerze, tylko w tobie? 112:03 Mam tu wsparcie małżonki. Wierzy we mnie. Nawet jak tak trenowaliśmy o 7 rano i małżonka powiedzmy gdzieś tam przychodziła o 9, jak ja krzyczałem czy robiłem różne rzeczy, żeby dziecko się stało twarde, albo żeby zrobiło tą i tamtą rzecz poprawnie, małżonka na boku boiska płakała. 112:31 Ja nie chciałem, żeby ona to widziała. Natomiast taka jest tematyka sportu. Musisz być twardy, odporny, musisz być dobry. Natomiast życzę im najlepiej. Ja tutaj dwie różne metody zastosowałem, czy tak żyję. Pokazałem dużą miłość, wiedzą, że są dla mnie najważniejsze w życiu. Wiedzą, żebym ich nigdy nie skrzywdził i wtedy oni przyjmują nawet taką okrutność albo surowość. 113:09 Masz taki moment, który przychodzi ci od razu na myśl, chociażby mówiąc o Igorze, bo wydaje mi się, że tam były takie momenty, z tego co on trochę uchylił, że na pewno wystawił się na twoją krytykę. 113:20 Dużo tego. No jak? Był taki moment, że skoczyłem na niego na boisku, że bracia stanęli. 113:30 Ja trochę bardziej aktorsko to zagrałem. Na pewno, my ci wszyscy wierzymy. 113:37 Naprawdę. 113:40 Trudno to uzmysłowić sobie, ale nie ma jednego ruchu albo sytuacji na boisku, które robią nieświadomie. 113:52 Wszystko jest gdzieś tam przemysłane, czy pod ceną, pod publiką, co trzeba zrobić w tym momencie. Tak samo było to. Baś ja zacząłem płakać, Igor zaczął krzyczeć, a Zoran i Teo stanęli w obronie Igora i zaczęli jemu mówić, daj rade, daś rade, możesz ti to zrobić. I go się otrzasnął i zaczął robić to, co mówią, że nie mogę, czy nie idzie. 114:26 Wiesz, są sportowcy, nigdy nie staną się sportowcami na najwyższym poziomie, jeżeli nie przebijają bariery. Mnie to życie nauczyło i ja to chyba próbuję przenieść na swoje dzieci. 114:39 No Łukasz Piszczak powiedział coś takiego, że nam się wydaje czasami, że jest już 100%, już więcej nie możemy, a to tylko głowa nas oszukuje, że to jest koniec tej bariery i że ci najlepsi po prostu nie pracują na 100%, bo 100% właśnie ogranicza i głowa to jest zdecydowanie, zdecydowanie dalej niż te 100%, które może nam się pierwotnie wydawać. Bo twój syn powiedział, że do Virginia przyleciał po świetnym okresie w Europie, miał już łatkę wyróżniającego się talentu, Ale przez to też miał duże sportowe ego. Na pierwszym roku popełnił sporo błędów, bo nie chciał zmieniać nastawienia do amerykańskiej gry. 115:13 Po czasie widzi, że nie ma sensu, że stawiał okoniem do tego i ten bunt był zupełnie niepotrzebny. Do tego wszystkiego źle jadłem, przytyłem. Dużo rzeczy złożyło się na to, że w Virginia nie wyszło. Potrzebny był radykalny krok i świeży start. 115:28 My nawet nie wiedzieliśmy, że on tyle przetył. Ja się mówię, co ty nie bronisz? Czemu pewne rzeczy nie robisz, patrząc na telewizję? A nie widać na telewizji, że on tam 8 czy 9 kg przetył. Okej, każdy się w swoim życiu kieruje swoimi jakimiś decyzjami. I na tyle jest dobrze dla moich synów, że ja przeszedłem to wszystko? I że mogę im pomóc. Dobrze jest, że zrobiliśmy taką więź, że oni mi wierzą w dobrych i złych momentach. 116:02 Nawet jak im dałem krytykę, wiedzą, że nie życzę im źle. Że wiedzą, że to jest dla ich dobra. 116:12 I tu jestem okrutny nawet. Myślę, że rodzice tutaj sporo błędów popełniają, glaskając swoich dzieciaków, tym bardziej sportowców. 116:23 Ale ty spojrzałeś Igorowi w oczy i powiedziałeś, słuchaj, synu, to jest ostatni sezon, kiedy jest sens próbować do NBA. 116:30 Nie. Powiedziałem, wracaj do Europy. Wracaj do Europy, bo tracisz czas. Natomiast on mi powiedział, wierzę w to, że mi się uda, Wierzę, że pokażę swoją jakość. Wiem, że jestem lepszy niż wiele zawodników, którzy poszli do NBA. Z tego koledżu lub z G League. Jak mi on tak powiedział stanowczo, go poklaskałem po barkach, mówił, jestem z tobą, jestem za tobą, będziesz wspierał, rób to, co uważasz. Bo właśnie to jest ta decyzyjność, bo mógł wrócić, mógł wrócić do Euroleague. 117:04 No ja wiem, mówiłeś, że miał dwie propozycje. 117:08 Ale jak podejmujesz taką świadomą decyzję, to znaczy, że masz to w sobie, że chcesz walczyć. 117:14 Odrzucił pieniądze, co jest też istotne. Bo też znowu, zobacz, ludzie nie wiedzą o tym, co on zrobił. W sensie, bo najprawdopodobniej te pieniądze, znaczy, to jest niemożliwe, że te pieniądze były mniejsze, te pieniądze były wielokrotnie większe. 117:26 Wielokrotnie większe niż teraz, co będzie miało na początku. Cztereukrotnie mniejsze pieniądze zarobi teraz w Stanach. 117:36 powiedzmy te gwarantowane pieniądze na ten sezon, niż co byś zrobił w Europie. A jednak podjął tę decyzję. Dlatego byłem dumny, chociaż nie jest to powiedzmy, myślę, że nie jest to najlepsza decyzja, natomiast jak mi on to tak przedstawił, jak on to wierzy w to, myślę, że to jest najlepsza możliwa decyzja. 117:55 A jakie kluby były nim zainteresowane? 117:57 W Europie? 118:00 Jeden niemiecki, jeden hiszpański. To znaczy mówię tylko z Euroleague. Było wiele, wiele zespołów. 118:05 Nawet w Polsce. 118:09 Ale wiesz, że to jest w ogóle też historia zatoczyła koło, bo od kolana do kolana. Od twojego do jego jeszcze w tamtym okresie to był olbrzymi Niefar z jego kolanem. 118:19 Kurde, jeszcze dobrze zagrał ten pierwszy trening pokazowy w Houston. Zagrał naprawdę dobrze, tam sadził parę razy. No, życie. Trzeba walczyć dalej. 118:35 Ale teraz tak było z NYX, bo zgłosili podpisanie kontraktu, chyba 12 minut później już ogłosili, że go rozwiązują. To było ustalone? To nie było tak, że was to... 118:44 Nie, wszystko jest ustalone. Zagrał teraz na przykład, co ludzie nie wiedzą. On bił teraz 7 dni z pierwszym zespołem NBA, trenował. Pierwsze trzy dni zrobił rewelacyjną grę, tam wrażenie niesamowite. Potem mieli dzień wolny, potem jeszcze trzy dni. Zagrał solidnie, nie aż tak dobrze. Natomiast zostawiał sobie furtkę, że może tam wrócić. Bardzo, bardzo pozytywnie wszyscy się wypowiadają na temat tych sześciu dni, co trenował z nimi. 119:18 Teraz dziesiątego zaczyna swoje przygotowanie z G-League zespołem. Zaczyna sezon. Ja trzymam mocno kciuki, żeby mu się udało i żeby swoje marzenia spełnił. 119:31 I też Andrzej, którego poznałeś, ja mi trochę próbował to wytłumaczyć, że na przykład gość, który od chyba trzech sezonów jest tam najlepszy, jest MVP i wszystko i nadal się nie może przerzucić do NBA, bo tam nie chodzi sensu stricte o statystyki. Nie te najprostsze, może w ten sposób. 119:45 Nie, nie, jest wiele takich ma tu wiele bodźców, wiele detali, które oni lubią. A Igor ma wszystkie te, jest biały, wysoki, rzuca za trzy i jest pracowity. 120:00 Ale czekaj, ale ten skuteczność za trzy ton akurat ma około 30%. Też niestety to oglądałem przez ciebie, że też jest do poprawienia jeszcze. To jeszcze może być lepsze. 120:11 Igor jest przede wszystkim dobry w rzutach za trzy. A przez to, że źle rzucał, to jest trudno do określenia, bo jak wchodzisz na 6 minut i chcesz na siłę coś zrobić, Te rzuty mogą być niedobre rzuty. I np. New York Knicks staff, jak rozmawiał ze mną, mieli największe obawy, że on będzie grał tak w pośpiechu, żeby się pokazać. Natomiast myślę, że te występy w kadrze dali mu dużo pewności w siebie i że on nie lata jak głupi, żeby udowodnić i pokazać już teraz każdej piłki, co dostanie, że on może. 120:54 To mu dało taką pewność siebie, że nawet te treningi w Knicksach zagrał na przyzwoity sposób. Ten procent za trzy, trzydzieści procent nie jest odwiedźlem takim, kim on jest. 121:09 Nie, bo przez ciebie znowu obejrzałem wszystkie możliwe analizy i artykuły, żeby zrozumieć, czy on jest rzeczywiście dobry, czy jest szalony. I zrozumiałem, że jest dobry i szalony. Bo to jest trochę tak, że zbudowaliście mu razem z żoną piękny komfort tego, że może ryzykować. Bo wiesz, że gdyby nie miał tego zaplecza, którym jesteście wy, to byłby hazard. Bo ma 24 lata. To jest wiek, w którym już powinieneś zarabiać naprawdę na fajnym poziomie z koszykówki, jeżeli chcesz uprawiać ten sport. Bo pieniądze po prostu z czegoś muszą być. 121:41 To one się nie losują. 121:43 Znowu trochę cię nie zgodzę się z tobą, bo przez wiele lat Amerykanie przychodzili wszyscy. przychodzili po 24 roku życia do Europy. I tutaj zaczynali od drugiej ligi w Niemczech, od drugiej ligi w Hiszpanii i budowali swoją karierę i się stali legendami w pewnych klubach. Czyli jest wystarczająco czasu, nawet jak przyjdziesz 24 lata. 122:11 Ja nadal mówię, że jest wystarczająco, tylko że już możesz zarabiać. 122:14 Druga sprawa, że Igor już zarobił pieniądze na koledżu, bo teraz koledż daje kasę. Igor w ostatnim roku w koledżu zarobił taką kasę, co ja przez pierwsze pięć lat swojej kariery nie zarobiłem. Jest to jakby bufor, który on ma, natomiast nie jest istotny. Ja wierzę w siłę mentalną, co ty chcesz zrobić. Jak coś chcesz zrobić, tak jak powiedziałem, ja będę żyje 100 lat. 122:45 Będę żyje 100 lat, zobaczysz. 122:47 Jestem przekonany. 122:48 Jesteś trochę młodszy. Dożyję tę teorię. 122:51 Ale wiem jak, wiem co chcę zrobić i jak chcę mocno, to dążę do tego i osiągnę to. 123:00 Wiele, wiele, wiele ludzi mi powiedział, ja jestem jeden z nich, co mówiły, że najlepsza droga jest wróć do Europy, chcą cię na tej pozycji, zawsze jest mankament zawodników, wracaj. Natomiast trzymam kciuki, żeby mi utarł nosa. 123:17 Ja też mu bardzo mocno kibicuję, lubię takich ludzi. A ile lat swojej kariery oddałbyś za takie mistrzostwo, jakie zdobył Sochan w Knicksach? 123:34 Ja nie jestem o tych co Gdyba. Jestem realistą. 123:38 Oferują ci 5 lat kariery, zabierają ci 5 lat kariery, ale masz mistrzostwo NBA. Mały wkład, ale mistrzostwo NBA. 123:47 No to dla mnie by było łatwe. 123:49 Bo wiesz, jak ja miałem ostatnie pięć lat. Ale nie, nie, ale ja nie mówię o ostatnie pięć lat. A niech ci zabiorą najlepsze pięć lat. 123:56 Nie, nie chciałbym. Tego chociaż trzeba się znaleźć w tym momencie w takim zespole i to jest duża praca wykonana przed, to nie jest przypadek. Trzeba szanować to, bo wiele, wiele... Charles Bartley. Nigdy nie ma pieszczonka. Wiele zawodników skończyło karierę, są wspaniałymi zawodnikami i nie mają pieszczonka, a jednak Sochan, Jeremy ma pieszczonka. Także nie róbmy szydery, cieszmy się, cieszmy się mocno z tego powodu. 124:30 Mnie to strasznie wkurzało, że ludzie robili z tego szydery, bo ja mam swoją teorię, mogę ci ją powiedzieć, bo ty pewnie i tak wiesz więcej. że tam się coś zmieniło w jego życiu. Nie wiem co, nie wiem jak, ale zobaczyłem, że nagle nie ma go, gaśnie, nie jest taki ekscentryczny, nie wiem co tam się wydarzyło. Gdy nie poznałem tego chłopaka, ale kiedy oglądałem to wszystko, przyglądałem się temu co się dzieje i wydaje mi się, że tam się coś wydarzyło. I nie mam pojęcia, może po prostu nie ma tylko formy, Ale ja się nauczyłem tego, rozmawiając z różnymi ludźmi, że czasami nam się wydaje, że wszystko widzimy, a nie widzimy wszystkiego. 125:03 I Jeremy dokładnie moim zdaniem był też takim przykładem, że zaczęło się w San Antonio trochę psuć i ewidentnie to było tak, że nie psuła się tylko koszykówka. To jest moja teoria na ten temat i ja w życiu bym z tego nie żartował, bo to nie jest w porządku. 125:18 Wiele rzeczy, które dzieją się na świecie oceniamy, a nie mamy pojęcia o czym mówimy. Ja przeżywiam dwie wojny. Wiem mniej więcej jak to wygląda. Wiem jak to medialnie wygląda. Ja się trochę śmieję jak ludzie łykają to co jest podane na talerzu i informacje, które są podane. 125:46 I jaka jest rzeczywistość, bo przeżyłem to, widziałem jak się manipuluje ludźmi. A tym bardziej teraz, jak każdy ma możliwość dania oficjalnie i publicznie zdania, obojętnie jak głupie jest. 126:05 uznając, że to jest właściwe. I sto razy powtarzamy jakieś kłamstwo, ono się staje prawdą, chociaż nie ma nic wspólnego z prawdą. Także w przypadku, zacząłem od wojny różnych na świecie, nawet te blisko nas, Nie mamy pojęcia co się dzieje. Ludzie nie mają pojęcia. Myślę, że ok, nieważne. 126:31 No i w koszykówce może być podobnie. 126:32 W koszykówce może być podobnie. Ja nie mogę powiedzieć nigdy, że zawodnik nie może zapamiętać dwa rysunki albo dwie akcje. Jak ja to mogę powiedzieć? Ja skończę karierę. A jednak się zdarza, że do kadry mi trafia zawodnik, który nie może zapamiętać nic. 126:52 I później jest, dlaczego trener maltretuje jakiegoś zawodnika i nie chce go puścić. Ludzie nie wiedzą dużo rzeczy, a i tak się wypowiadają na pewne tematy. 127:03 Od tego jest odporność, gruboskórność, żeby to przetrwać, żeby wynikiem udowodnić, że robisz dobre decyzje. Ale tak naprawdę publiczność wie 10% tego, co się dzieje. Może nie 10%, ale 50%. 127:21 Niewiele. Powiedzmy, nawet te 50% to jest niewiele. Bo to znaczy, że drugiej połowy zupełnie nie znają. A myślisz, że Jeremy Sohan zostanie w NBA? Ale serio. Nie życzeniowo serio. 127:33 Jak trafi na zespół, którego potrafi i trenera... 127:36 Nie, ale jest Portland. Teorii. 127:39 Nie wiadomo, czy tam będzie trener, który go potrafi wykorzystać. Bo Jeremy jest specyficznym zawodnikiem. Żeby go wykorzystać, to trzeba wiedzieć, które są jego mocne strony, schować słabe strony i wtedy może być rewelacyjnym zawodnikiem, co się stało w San Antonio przy pełnym układzie. A później się zmienił trener, zmieniła się percepcja zespołu, styl, na którym oni budują swój wynik i nie było miejsca na Jeremy'ego i wtedy on nie mógł się tam odnaleźć. 128:12 Moja odpowiedź na twoje pytanie, jeżeli znajdzie trenera, który potrafi wykorzystać jego walory, to będzie miał miejsce w NBA, bo on ma pewne walory na najwyższym poziomie światowym. 128:25 Ale czekaj, jest w Portland, są chyba trzy miejsca do obsadzenia, z tego co pamiętam, jest sześciu zawodników na to miejsce. 128:33 Rozczarowuję cię w tym momencie, bo absolutnie się nie interesuje NBA. 128:39 Ale to jest polski koszykarz. 128:41 Jednego, jednego meczu w sezonie nie obejrzałem. 128:46 Ale sezon dopiero się zaczyna. 128:47 Oglądam Jeremiego w zeszłym sezonie. Nawet play-offy nie obejrzałem. Natomiast Euroleague wszystkie. Jeremiego oglądam indywidualnie ze swoich programów. 129:01 No to takie 26 minut z całych play-offów to dużo czasu nie poświeściłeś na to. Dlatego ci mówię. 129:06 Mnie ta koszykówka nie interesuje. To nie jest ta sama koszykówka, którą my gramy w Europie. 129:12 I nie mówię, że lepsza czy gorsza. 129:14 Tylko to jest inna koszykówka niż gra w Europie. 129:16 Proszę was, ty latasz Ryanerem czasami na niektóre mecze. 129:20 Oni Ryanerem nie latają, więc tutaj mamy różnicę. 129:23 Też prawda. Chociaż w kadrze musimy dążyć, żebyśmy nie latali już Ryanerem. 129:29 Ale to jest straszne. Tak już porzucając ten wątek śmieszny, to jest straszne. W sensie politycznie to w ogóle powinno się nie wydarzyć. 129:36 Wiesz, czasami jest tak, że lepiej polecieć Ryanirem, bo lot jest bezpośredni, niż czekać na lot z przesiadką w warunkach trochę lepszych. Lepiej się pomęczyć, powiedzmy, przez tą półtora godziny, przez te półtora godziny i oszczędzić osiem godzin na miejscu, Różne rzeczy musimy uwzględnić, żeby zespół funkcjonował i wygrywał. Nawet to jest jedna z nich, co znowu... Dziękuję ci, że poruszyłeś ten temat. 130:06 Jest wiele, wiele takich małych, drobnych spraw, które... 130:11 Mojego podcastu słucha wielu polityków i powinni tego posłuchać i zrozumieć, że tak to nie powinno wyglądać. Że jesteście tak mocną reprezentacją. Wydaje mi się, że w tej czwórce, szóstce Europy nikt inny nie podróżuje w ten sposób. 130:23 Politycy powinni przede wszystkim walczyć dla nas, dla narodu, a nie przeciwko siebie, żeby bić politykami. 130:30 Druga sprawa, muszą zbudować realne cele. 130:35 Tak, realny cel jest, żeby zbudować w Warszawie halę na 20 tysięcy, żebyśmy mieli szansę na NBA Europe. Bo NBA Europe chce polską koszkówkę. Mamy prawie 40 milionów ludzi. Oni chcą, żeby polska drużyna była tutaj, tylko że nie mamy hal. Jeżeli jakiś polityk jest odważny, dajcie NBA do Polski. 131:04 My robimy jako kadra wszystko, żebyśmy byli na samym szczycie europejskiej koszykówki, ale potrzebujemy trochę pomocy politykom. 131:13 No dobra, ale czekaj, bo ty mówiłeś, że prawie zostałeś dyrektorem, prawie tutaj zarządzałeś zawodnikami. To idealnie, bo ja chcę pod koniec rozmowy zapytać cię o jednego zawodnika i poprowadzenie jego kariery. Jakbyś był agentem Jeremy'ego Sochana. Powiedziałbyś mu, stary, mam dobrą propozycję z Euroligi, będą na ciebie stawiali, masz szansę się odbudować, lepiej będzie zagrać w ten sposób niż grać końcówki ogony w NBA. 131:38 Dopóki jest... 131:42 Stare powiedzenie polskie. Póki piłka jest w grze, jest warto grać w tą grę. 131:47 Ok, czyli zostałbyś w NBA, jeżeli zostanie. 131:50 Jeremy na pewno ma rynek w Europie, w Chinach. Nawet może lepszy niż w Europie. Po tym, co zrobił już w NBA. Ale ja życzę mu, liczę, że on się odbuduje w NBA. 132:06 A jest jeszcze taki zawodnik, którego masz w kadrze i twoim zdaniem mógłby grać dużo wyżej, tylko po prostu karty się nie układają? Nie ma trochę szczęścia? 132:16 W kadrze? Mówimy o Balcerowskim? 132:19 O kim ty myślisz? 132:21 No jest wiele zawodników, które moim zdaniem z polskiej kadry mogą grać na wyższym poziomie i będą grać. Mateusz Ponitka z własnego wyboru gra w Bachrze-Szechir. 132:32 Czekaj, dlaczego z własnego wyboru? 132:34 Bo już jest doświadczeniem. Myślę, że wie, że tam mu będzie najlepiej. Jeżeli się otworzy dobra szansa w Euroleadze, na pewno skorzysta, ale jest mu dobrze tam, gdzie jest. 132:47 Ale czekaj, czy to jest jego koszalin? 132:54 Nie wiem. Nie mogę do końca to powiedzieć, bo nie jestem w jego butach. 133:03 Natomiast powiem tak, Andrzej Pluta na pewno może grać na wyższym poziomie. 133:08 Olek Barcerowski wreszcie trafił do Euroligi z rolą. 133:11 Nie mówię o pana Tanekosie, gdzie nie miał rolę. Na przykład Michał Sokolowski w rolę zadaniowca spisze się dużo lepiej niż wiele zawodników w Euroligi, które mają tą rolę. Tylko trzeba umieć go wykorzystać. Igor będzie grał albo w NBA, albo w Euroleague, bo to jest obojętnie co mówią znawcy. To jest albo NBA, albo Euroleague. Także mamy na przykład Dominik Olejniczek. 133:44 On już nie jest takim młodym zawodnikiem, natomiast on ma umiejętności i jakość, żeby być zawodnikiem rotacji w Euroleague. 133:56 My to pokazaliśmy, grając przeciwko zawodnikom kontra NBA zawodnikom, czy kontra zawodnikom z Euroleague. Moi zawodnicy dają radę. 134:05 Dają radę tutaj, to co ci powiedziałem. Pięknie pudrujesz trupa w tych wszystkich rzeczach. To jest też to znowu nawiąże do piłki nożnej, bo ona jest mi zdecydowanie bliższa, że jak jest zawodnik z Serbii, to oni mają PR po prostu dobrych zawodników, że ten piłkarz od razu jest minimum dwa razy droższy niż piłkarz z Polski, ze względu na to, że tych polskich piłkarzy niewiele ludzi zna na taką skalę, żeby on był tak samo wyceniany. Jak jest piłkarz z Hiszpanii, który wyróżnia się w młodzieżówce Barcelony, to od razu kosztuje tyle, kosztuje nawet więcej niż piłkarz, który w Ekstraklasie naprawdę ma całkiem niezłe osiągnięcia, pomimo tego. 134:39 że tamten grał tylko na rozgrywkach młodzieżowych. I to jest to z tego co rozumiemy i to jest wniosek w ogóle z całej naszej rozmowy, że trochę tak to wygląda. 134:48 Ale dla mnie to jest taka sama droga. Ja muszę krok po kroku dowadniać na każdym szczeblu, że jestem bardziej wart niż powiedzmy ludziom się wydaje. Bo jestem generalnie z Polski. Ja jestem polskim trenerem. Odbierają mnie jako polskiego trenera, chociaż mam iść na koniec mojego nazwiska. 135:09 Ale to też tak rozmowa zatacza koło do tego, czy każdy ma takie same szanse i to pokazuje też jasno, że nie. 135:17 Nie ma, ale nie ma przeszkód, który nie można znalczyć. 135:21 No jasne, że tak. Nadal jako szkoleniowiec raczej traktuje się w Ciebie w kategoriach tego młodego. Tego jeszcze, który może zmieniać wiele rzeczy. 135:31 To jest fakt, chociaż nie uznaję siebie za młodego trenera, bo grałem koszykówkę na wiele plaszczyzn i lat. To jest też doświadczenie trenerskie. Na przykład trenerzy, którzy nie grali koszykówki, nie mogą w pięć karier osiągnąć, bo nie mają tego czucia, nie mają tej percepcji, co może się zdarzyć, jeżeli zrobi. Bo ja miałem te ręce przed sobą. Wiedziałem, gdzie są luky. I teraz wymagam od swoich zawodników, żeby gdzieś tam walczyć przeciwko tym detalom albo robić te male trudne rzeczy. 136:07 A powiedz mi, a na ile w koszykówce też nie działają po prostu znajomości? Coś, co wydaje się bardzo banalne i bardzo proste, ale był u mnie jeden gość, już nie wspominając kto, ale powiedział wprost, że to jest tak, że on powiedział, że był trener w Bramkarzy, on był w Arsenalu, potem on poszedł do Milanu, to powiedział, że od razu zadzwonił po Łukasza, czy może chciałby tam pójść, ale potem był jeszcze jeden trener, który poszedł do Komo i z Komo zadzwonili, bo też pamiętali Łukasza jeszcze z tego klubu, w którym byli razem i że to na koniec chodzi o takie kółko wzajemnej adoracji, że te linie bardzo mocno ze sobą współpracują. 136:41 Proste znajomości. 136:43 W piłce nożnym można schować zawodnika. Można schować zawodnika, bo nie każdy zawodnik musi zdobywać bramki. Nie każdy musi potrafić grać lewą i prawą nogą. Nie każdy musi mieć wizję, żeby rzucić skrzydłowemu w pole, gdzie on biegnie. A w koszkówce musisz na każdej płaszczyźnie być ogarnięty. Jeżeli ty pływasz w obronie, to nie ma znaczenia, jaką trójkę masz. 137:16 My będziemy przegrywać. Ja nie pozwolę, żeby mój zespół przegrywał. Jeżeli grasz dobrze w obronie, a nie możesz trafić ze 3, oni będą zawężać obronę i my gramy w ataku 5 przeciwko 4. 137:28 W obronie gramy 4 przeciwko 5. Wiesz, to są takie rzeczy, że w koszkówce nie można schować kogoś, jeżeli chcesz osiągnąć. Jeżeli chcesz kogoś, powiedzmy, przez znajomość, on ci może być jedenasty, dwunasty zawodny. 137:42 Nie, ale dobra, ale mi to i tak chodzi o coś innego nawet, bo Łukasz akurat to jest ten przykład gościa, który zawsze był bardzo dobry. i że chodzi o to, że po prostu nawet jesteś nieodkryty, ale ktoś cię kiedyś zobaczył, że rozmawiamy o tym, że w Polsce często to jest cały czas traplanie się w tym samym sosie, że mało kto się przewija do tej dużej koszykówki. 138:02 ze sztabu szkoleniowego, z ludzi, którzy trenują. 138:05 Ale to jest trochę trudne, z czym ja się borykam. Żeby się tylko dostać do tej Euroligi. Żeby się tylko dostać. Jak się dostanę, zobaczę, że zostanie tam przez wiele lat. Natomiast trudno się dostać. Tak jest na każdym szczeblu. Każdy szczebel ma swoje kryterium, do których musisz się przebić, a potem ten szczebel cię ocenia. Czy jesteś zdolny do tego? Czy spadasz, czy idziesz krok wyżej? 138:30 No dobra, to już puszczając Cię, bo rozmawiałem prawie 2.20. Wymarzony klub w Euroleadze. 138:39 Armani Madiolan. Wiesz dlaczego? 138:42 Bo jest Armani z przodu? To dlaczego? 138:47 Nie zrobili przez wiele lat nic takiego. Czyli przychodzisz, robisz wynik, robisz coś wielkiego. Zostajesz już na zawsze. A mają do tego w każdym roku, nawet jeden z najlepszych trenerów nie zrobili wyniku od wielu, wielu lat. A mają budżet taki. 139:04 Ok. A teraz wymarzony klub w NBA? Chicago Bulls. 139:10 Bo może jest to samo kryterium, bo od dawna nic nie zrobili. 139:15 No może też, ale wiele im zawdzięczam, a tym bardziej, że oni byli moim... 139:21 W młodości budziłem się o 4 rano, żeby obejrzeć mecze finałowe, nawet ligowe mecze. Wtedy oglądałem NBA. Znam każdego zawodnika, statystyki. 139:35 A teraz wiesz chociaż, kto tam gra? Nie. 139:39 Naprawdę. No to idealny będzie czas, żeby poznać. Powiem ci, że z Euroligą bym się ucieszył bardziej niż z NBA, bo wiem co jest realne. Do NBA musiałbym się przebić na rolę asystenta, żeby zaistnieć tam przez wiele, wiele lat. A myślę, że nie będę szedł w tym kierunku. 140:02 Że chcesz jeszcze pożyć bez pracy? 140:04 Nie, nie, nie, że do NBA, jeżeli chcesz być trenerem, musisz pobić asystentem przez wiele, wiele lat, a nie będę chciał być asystentem. Nie wiem, niektórzy muszą pięć, sześć, siedem, akurat Lisalo zrobił to Świetnie od razu po roku się już wybiło na pierwszego trenera, ale to jest raz na jakiś czas. Cieśmy się, jeżeli zrobię Euroligę, a potem idziemy. 140:32 A jest dużo trenerów, bo nie mam pojęcia o co cię pytam. Czy jest dużo trenerów, którzy z Euroligi trafili do NBA? 140:38 Mało, mało, mało. 140:40 Amerykanie gardzą tą europejską koszyką. Tak jest. Bo się boją wiedzy. 140:46 Boją się wiedzy, ale też... Ty wiesz, że na 365 drużyn w dywizji A w koledżu nie ma żadnego głównego europejskiego trenera? 140:59 A to ciekawe. 141:01 Nie wiedziałem o tym, że... Nawet zagranicznego. Był jeden, zwolnili go z Nowej Zerlandii. Akurat on był trenerem Igorowi w Charlotte. 141:10 Ciekawe, ale masz swoją teorię dlaczego tak jest? 141:12 Tak, nie chcę puszczyć na swój rynek. 141:16 Ty jesteś w tych teoriach spiskowych? Dlaczego Jokic nie został kolejny osiem VP na pewno? 141:22 Nie, nie, nie, nie. Dołączyć mi o to, ale nie. Akurat takie teorie spiskowe nie, ale tu na pewno. 141:30 Ale pompują Szaja czy nie pompują Szaja? 141:33 Ale jest dobry, nie ma co. 141:35 Jest wspaniały, ale wydaje mi się, że robią mu tylko krzywdę tym, co robią dookoła niego. Bo jest Tarysa na tym, że po prostu te faule, zawsze trzeba o tym porozmawiać, jak się rozmawia o nim. Niestety Andrzej mnie tym zaraża i ja potem to wszystko wiem, potem to powtarzam, oglądam podcasty. 141:52 Masz dużo większą wiedzę ode mnie. 141:55 Ja wiem, bo do mnie dzwonili i mówili, że syn będzie grał w Niemczech, oni nie mogą tego wizerunkowo wytrzymać i czas go nie wezmę. A ja mówię ty, ale jak będzie grał po nitkę, on i tak rządzi, to można z tym grać. 142:09 Ja mam taką gdzieś teorię, że... 142:16 Nie wiem, no powiem ci. 142:18 Proszę. 142:18 Jeżeli wybierze, żeby grać tutaj w Polsce, on będzie tym, który będzie polską kadrę pchał, tak jak pchała ponitka. 142:31 Ja jestem przekonany o tym. 142:33 Także zależy, w którym kierunku on pójdzie, ale taki charakter po prostu ma, co widzę w ponitce, że to jest ogień. 142:45 Ale ja uważam, że to jest gość, który będzie na billboardach, jeżeli wybierze reprezentację Polski. Bo będzie tym, który będzie mógł być idolem. Właśnie przez charakter, osobowość, przez te rzeczy takie poza grą w kosza. A uważasz, że za ile lat on zadebiutuje w NBA? 143:04 Wiesz, to jest tak, że... 143:05 Nie, no możemy postrzelać, pogdywać. 143:07 Wiele zależy. Nie ma żadnych kontuzji. 143:12 Słuchaj, gdyby nie miał kontuzji, a teraz ma kontuzję, on by grał już teraz w Eurocupie. Po tym sezonie jakby zagrał dobrze, wszystko jest w jego rękach. Jakby zagrał dobrze w tym sezonie i nie miał tą kontuzję, jakby zaczął sezon, pierwszy lub drugi rozgrywający Eurocup drużyny, z której w ostatnich pięć lat najwięcej, oprócz Mege, najwięcej zawodników poszło do NBA w przyszłym roku. Taka jest możliwość. Natomiast złapał tą kontuzję barku, teraz się leczy, nie wiadomo co będzie. Dlatego mówię, Jest wiele niewiadomych, ja twardo stąpię po ziemi. 143:47 Wiem jaka jest góra, ale wiem co może też czekać tutaj. 143:51 No ja daję dwa lata. 143:54 Bierzesz w ciemno? 143:56 Biorę w ciemno. I tym pozytywnym akcentem kończymy to i bardzo i to bardzo ci dziękuję. 144:01 Dziękuję tobie za wspaniałą rozmowę. Zaskoczyliśmy wiele razy, także widzę, że jesteś analityczny i jesteś prawie tak jak dobry trener w koszkowce. 144:12 No tak, bo z tego co powiedziałeś nie ma wielu dobrych. Zaskoczę cię. 144:15 Polska Liga jest jedna z nielicznych lig, gdzie trenerzy odgrywają istotną rolę. 144:23 Polska Liga jest jedna z nielicznych lig, gdzie trenerzy odgrywają istotną rolę i Polska Liga jest bardzo taktyczną ligą. Zaskoczenie? 144:35 To najlepiej, żebym był trenerem w Turcji? We Włoszech? Czy w Grecji? Gdzie jest najwięcej na Rympoł? 144:52 Grecja. Widzisz, o. Przepraszam. 144:59 Spokojnie, to jest maruda, on zawsze udaje. 145:04 Dwa osobiste. Przepraszam mocno. Chodź, chodź. 145:07 Ja wiem, wiem. Potrącił się. No ale widzisz, to w takim wypadku w Grecji. Laster nie będziesz zadowolony w Grecji, bo tam jest ciepło. Bardzo ci dziękuję. Widzisz, to kończymy to jeszcze pozytywniejszym akcentem. Idziemy do domu jeść. 145:19 Tak. 145:20 Bardzo ci dziękuję. 145:22 Działamy na terenie całej Polski. Wybierz swój wymarzony fotel Yumisu. 10% taniej z kodem żurnalista. Sprawdź ofertę na yumisu.pl